μῶμος

μῶμος, ὁ,

• blame, reproach, disgrace, μῶμον ἀνάψαι to set a brand upon one, Od. 2.86, cf. Semon. 7.84, 105, Pi. O. 6.74, P. 1.82; βροτῶν μ. πάντεσσι . . ἐστὶν ἐπʼ ἔργοις B. 12.202, cf. APl. 16.84; οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως σπουδῆς δικαίας μ. ἅψεταί ποτε S. Fr. 257: also in later Prose, as LXX Si. 11.31, Cic. Att. 5.20.6, Plu. Praec. 2.820a, Luc. Herm. 20.
• • • 2 blemish, LXX Le. 24.19, al., 2 Ep.Pet. 2.13.
  • II personified, Momus, first in Hes. Th. 214, cf. Pl. R. 487a, Babr. 59.6.

μῶμος, ὁ, Tadel, Hohn, Spott ; ἐθέλοις δέ κε μῶμον ἀνάψαι, einen Schandfleck anheften, anhängen, Od. 2.86 ; μείων ἕπεται μῶμος ἀνθρώπων, Pind. P. 1.82 ; μῶμος κρέμαται ἐκ φθονεόντων, Ol. 6.74 ; einzeln in späterer Prosa, wie Plut. reip. ger. praec. 27 sagt ἄχραντον ὑπὸ φθόνου καὶ μώμου τιμήν. – Häufiger personifiziert, der Gott des Tadels u. des Spottes, bei Hes. Th. 214 Sohn der Nacht ; οὐδʼ ἂν ὁ μῶμος τό γε τοιοῦτον μέμψαιτο, Plat. Rep. VI.487a ; Sp.

μῶμος

μῶμος

• 1censure μῶμος ἐξ ἄλλων κρέμαται φθονεόντων τοῖς, οἷς O. 6.74 μείων ἕπεται μῶμος ἀνθρώπων P. 1.82 ὁ γὰρ ἐξ οἴκου ποτὶ μῶμον ἔπαινος κίρναται *fr. 181.*

μῶμος : blame, censure; μῶμον ἀνάψαι, ‘set a brand of shame upon us,’ Od. 2.86†.

μῶμος, ὁ,

• • Iblame, ridicule, disgrace, μῶμον ἀνάψαι to set a brand upon one, Od.
  • IIpersonified Momus, the critic God, Hes. Akin to μέμφομαι