νηκουστέω
νηκουστέω, not to hear, to give no heed to, disobey
νη-κουστέω, (νη-, ἀκούω)
- give no heed to, disobey, c. gen., οὐδʼ Ἐνοσίχθων νηκούστησε θεᾶς Il. 20.14.
νηκουστέω-ῶ (ao. 3 sg. νηκούστησε) ne pas écouter, désobéir à, gén. Il. 20, 14.
Étym. νήκουστος.
νηκουστέω, (νη-, ἀκούω), nicht hören, ungehorsam sein, νηκούστησε θεᾶς, Il. 20.14.
νηκουστέω
[νη- + ἀκούω.]
To neglect the behest or summons of.
With genit. : θεᾶς Il. 20.14.
νηκουστέω (ἀκούω), aor. νηκούστησα: fail to hearken, disobey, w. gen., Il. 20.14†.
νηκουστέω
νη-κουστέω,
νη-, ἀκούω
- not to hear, to give no heed to, disobey one, c. gen., Il.