νηλεῖτις

νηλεῖτις, ιδος, (νη-, ἀλείτης, ἀλιταίνω) fem. Adj.

• guiltless, unoffending, γυναῖκας . ., αἵ τέ σʼ ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλείτιδές εἰσι Od. 16.317, 19.498, cf. 22.418. (νηλιτέες, νηλητέες are vv. ll.; Aristarch. interpr. ἁμαρτωλοί, πολυαμάρτητοι, from νη- intens.)