οὐατοκοίτης
οὐᾰτο-κοίτης, ου, ὁ,
- = ἐνωτοκοίτης, Nonn. D. 26.94, 99, 30.315.
οὐατο·κοίτης, ου [ᾰ] adj. m. qui se couche et dort sur l’oreille, Nonn. D. 26, 94, etc.
Étym. οὖας, κοίτη.
οὐατοκοίτης, ὁ, der auf den Ohren liegt und schläft, Nonn. öfter.