οὐλή
οὐλή, a scar
οὐλή, ἡ, v. οὐλαί.
οὐλή, ἡ,
- wound scarred over, scar, Od. 19.391, 393, al. (never in Il.), E. El. 573, Hp. Morb. 1.21, PGrenf. 2.32.5 (ii B. C.), etc.; τὰς οὐ. τῶν τραυμάτων X. Mem. 3.4.1; ἴχνη τῶν πληγῶν οὐλὰς ἐν τῷ σώματι Pl. Grg. 524c; ἕλκη . ., ὧν ἔτι τὰς οὐ. ἔχει D. 53.8; ἐκ τοῦ μὴ ἐν ταῖς οὐ. φύεσθαι τρίχας Arist. Pr. 877a2: metaph., ἡ οὐ. τῆς διαβολῆς Plu. Adul. 2.65d.
1 οὐλή, ῆς (ἡ) cicatrice, Od. 19, 391, 393 ; Eur. El. 573 ; Xén. Mem. 3, 4, 1 ; Plat. Gorg. 524c ; Dém. 1248, 26, etc. ; fig. Plut. M. 65e.
Étym. p. proto-grec *wolnā, de la R. indo-europ. *uel, tirer, déchirer ; cf. lat. volnus.
2 οὐλή, seul. pl. αἱ οὐλαί, att. ὀλαί, grains d’orge entiers ou grossièrement moulus que l’on faisait griller, et qu’on répandait sur la tête de la victime et sur l’autel, Od. 3, 441 ; Hdt. 1, 132, 160 ; Ar. Pax 948, 960.
Étym. pré-grec.
3 οὐλή, seul. pl. αἱ οὐλαί, c. οὖλον, Hpc. 1238h.
2. οὐλή alleen plur. οὐλαί , zie ὀλαί.
οὐλή, ἡ (vgl. οὔλω, eigtl. Heilung), die zugeheilte, vernarbte Wunde, die Narbe einer zugeheilten Wunde ; Od. 19.391, 393, 464, 507 (in der Il. kommt es nicht vor); Eur. El. 573 ; ἴχνη ἔχει τῶν πληγῶν οὐλὰς ἐν τῷ σώματι, Plat. Gorg. 524c ; τὰς οὐλὰς τῶν τραυμάτων, Xen. Mem. 3.4.1, wie αἱ ἐκ τῶν τραυμάτων οὐλαί, Pol. 33.5.3 ; ἡ τῷ ἕλκει ἐπιγιγνομένη οὐλή, S.Emp. adv. math. 8.153.
οὐλή
-ῆς, ἡ.
A wound scarred over, a scar Od. 19.391, 393= Od. 23.74, Od. 19.464, 507, Od. 21.219, 221, Od. 24.331.
οὐλή : scar. (Od.)
οὐλή, ἡ,
v. οὐλαί.
οὐλή, ἡ,
οὖλοs1
- a scar, Lat. cicatrix, Od., Eur., Xen.