οὐκί
οὐκί, Ion. for οὐχί, v. οὐ G.
οὐκί [ῐ] nég. ion. c. οὐκ, Il. 2, 238, etc. ; Od. 1, 268, etc.
οὐκί, ion. für οὐχί, = οὐκ ; bei Hom. immer am Ende des Satzes, gew. auch des Verses, nach einem vorangegangenen bejahenden Satzgliede, immer mit καί verbunden, ὅστʼ αἴτιος, ὅστε καὶ οὐκί, Il. 15.137, πόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί, 20.255, u. bes. ἤ κεν – ἠὲ καὶ οὐκί, Od. 1.268 u. öfter, vgl. 11.493 ; Her. 1.132, 173.
οὐκί :=οὔκ, only καὶ οὐκί at the close of a verse and a sentence.