πάνθοινος
πάνθοινος, feasting high
πάν-θοινος, ον (and η, ον, v. infr.), (θοίνη)
- feasting high or splendidly, δαῖτα πανθοίνην Babr. 95.90; π. τράπεζα Opp. H. 2.221; παν[θοίν]ην is dub. in Phld. Po. 2.49.
πάν·θοινος, ος, ον :
1 qui se compose de tout le festin, Babr. (Suid.) ||
2 chargé de toute sorte de mets, Opp. H. 2, 221 ||
➳ fém. -η, Babr. l.c.
Étym. π. θοίνη.
πάνθοινος, vollkommen, stattlich schmausend, τράπεζαι = πανθοινία, Opp. Hal. 2.221.