παρανεάτη
παρανεάτη, ἡ,
- = παρανήτη (q.v.).
παρα·νεάτη, Crat. (Com. fr. 2, 93) : p. contr. παρανήτη, ης (ἡ) (s. e. χορδή) l’avant-dernière corde de la lyre, Arstt. Metaph. 4, 11 ; Plut. M. 1137c.
Étym. π. νήτη.
παρανεάτη, ἡ, = παρανήτη, Cratin. bei Phot.