παράνοια
παράνοια, derangement, madness
παράνοιᾰ (παρανοίᾱ Ar. Fr. 226 (anap.)), ἡ,
- derangement, madness, A. Th. 756 (lyr.), E. Or. 824 (lyr.), Hp. Prog. 23, And. 2.10; οἴμοι παρανοίας Ar. Nu. 1476; παρανοίας τινὰ εἰσαγαγὼν ἑλεῖν, γράφεσθαι, ib. 845, Pl. Lg. 928e, etc.; δίκαι παρανοίας Arist. Ath. 56.6: pl., παρανοίας ποιεῖ καὶ θανάτους Id. PA 653b5.
παράνοια, ας (ἡ) trouble de la raison, folie, Eschl. Sept. 756 ; au plur. Arstt. P.A. 2, 7, 19 ; παρανοίας αἱρεῖν τινα, Ar. Nub. 845, accuser qqn de folie ; παρανοίας γράφεσθαι, Plat. Leg. 928e, être cité en justice comme atteint de folie ||
➳ παρανοία [ᾱ fin.] par nécess. prosod. Ar. fr. 29 Dind.
Étym. παράνοος.
παράνοια, ἡ, Unverstand, Torheit, Wahnsinn ; Aesch. Spt. 738 ; Ar. Nub. 1459 ; παρανοίας αἱρεῖν τινα, Einen wegen Wahnsinns anklagen, 835, wie παρανοίας γράφεσθαι, Plat. Legg. XI.928e, 929d, u. παρανοίας ἑαλωκώς, überführt, als Wahnsinniger verurteilt, Aesch. 3.251 ; τὸ τῆς παρανοίας εἶδος, Plat. Phaedr. 266a ; Sp., wie Luc. Macrob. 24 ; Plut.
παράνοια
from παρανοέω
παράνοια, ης, ἡ,
- derangement, madness, Aesch., Eur., Ar.