παρανοέω
παρανοέω, to think amiss, to be deranged, lose one’s wits
παρανο-έω,
- think amiss, παρακούουσι καὶ παρανοοῦσι Pl. Tht. 195a: c. acc., misconceive, misunderstand, τὰ λεγόμενα Simp. in Ph. 1360. 9.
- II to be deranged or senseless, lose oneʼs wits, E. IA 838, Ar. Nu. 1480, Lys. Fr. 74, Arist. Ath. 56.6.
παρα·νοέω-οῶ :
1 mal comprendre, Plat. Theæt. 195a ||
2 avoir la raison troublée, Eur. I.A. 838 ; Ar. Nub. 1480 ; Lys. fr. 44 ||
3 se relâcher de pensées sérieuses, Plot. Enn. 6, 8, 13.
Étym. vb. de παρανοητέον.
παρανοέω, unrecht verstehen, mißverstehen, Eur. I.A. 837 ; auch wie παραφρονέω, von Sinnen, wahnsinnig sein, Ar. Nub. 1463 u. Sp., wie Luc. Abdic. 30.
παρανοέω
fut. ήσω
- to think amiss, to be deranged, lose oneʼs wits, Eur., Ar.