παρεκτικός
παρεκτικός, able to cause
παρεκτικός, ή, όν, (παρέχω)
- able to cause, Stoic. 2.119; ἀλγηδόνος S.E. M. 7.203, cf. Alex.Aphr. in Metaph. 58.29; ἐλπίδος Gal. 17(2).147; δυάδος Theol.Ar. 6; τοῦ εὖ Procl. Inst. 9.
- II liberal, Ar.Byz. Epit. 43.7 (Comp.), Vett.Val. 47.3, al.
παρεκτικός, ή, όν, qui procure, qui cause, Sext. 235, 20 Bkk.
Étym. παρέχω.
παρεκτικός, ή, όν, zum Darreichen od. Geben geschickt, geneigt, darreichend, Sp., wie Schol. Soph. O.R. 24 ; ἀλγηδόνος, S.Emp. adv. math. 7.203.