παρώνυμος

παρώνῠμ-ος, ον,

• formed by a slight change, derivative, Φοίβης ὄνομʼ ἔχει παρώνυμον (sc. Φοῖβος) A. Eu. 8, cf. Arist. Cat. 1a12. Adv. -μως, λέγεσθαι ἀπό τινος Id. Top. 109b5; ὁ θρασὺς παρὰ τὸ θράσος λέγεται π. Id. EE 1228a36.
• • II Subst. παρώνυμον, τό, by-name, Pherecyd. 25 (a) J.
  • • 2 = παρωνύμιος II.2, Plu. Dem. 4; = Lat. agnomen, Dosith. p.390 K.

παρώνυμος, von einem Namen, Worte abgeleitet, danach gebildet, benannt ; γραμματικὸς παρ. ἀπὸ τῆς γραμματικῆς, Arist. categ. 1 ; bes. Gramm. – Auch adv., ἀπʼ οὐδενὸς γένους παρωνύμως ἡ κατηγορία κατὰ τοῦ εἴδους λέγεται, Arist. top. 2.4 ; Sp.

παρώνυμος παρ-ώνῠμος, ον, ὄνομα

• formed by a slight change, derivative, Aesch.