περισαίνω
περισαίνω, to wag the tail round, fawn upon
περισαίνω, Ep. περισσ-,
- wag the tail round, fawn upon, Τηλέμαχον δὲ περίσσαινον κύνες Od. 16.4; οὐρῇσιν μακρῇσι περισσαίνοντες 10.215; of σαργοί, Opp. H. 4.361: metaph., π. γλώσσῃσιν Orph. L. 430, cf. Them. Or. 7.92d, 21.258d; τινὰ ὡς δεσπότην Simp. in Epict. p.52 D.
*περι·σαίνω, seul. poét. περισσαίνω, caresser de la queue comme les chiens, Od. 10, 215 ; 16, 4 ; Thcr. Idyl. 25, 72 ; fig. caresser, flatter, Orph. Lith. 424 ||
➳ Impf. poét. 3 pl. περίσσαινον, Od. 16, 4.
Étym. π. σαίνω.
περισαίνω, poet. περισσαίνω, umwedeln, umschmeicheln, Τηλέμαχον δὲ περίσσαινον κύνες, Od. 16.4, 10, οὐρῇσι, 10.215 ; übertr., γλώσσῃ, Orph. Lith. 11.86.
περισαίνω : wag the tail about one, fawn upon; τινά (οὐρῇσιν), ‘with their tails,’ i. e. wagging them, Od. 10.215. (Od.)
περισαίνω
Epic περισ-σαίνω
- to wag the tail round, fawn upon, c. acc. or absol., Od.