περιστόμιος
περιστόμιος, round a mouth
περιστόμ-ιος, ον,
- round a mouth or aperture, Opp. H. 3.603.
- II Subst. περιστόμιον, τό, mouth of a vessel, πίθου Plb. 21.28.12.
- 2 mouth-band, φορβειᾷ καὶ περιστομίοις Plu. Cohib. 2.456b.
- 3 region of the epiglottis, Hsch.
- 4 collar of a garment, LXX Jb. 30.18.
- 5 edge of a ravine, ib. Ez. 39.11.
περι·στόμιος, α, ον, qui entoure la bouche, Opp. H. 3, 603 ; τὸ περιστόμιον :
1 ouverture d’un vase, Pol. 22, 11, 15 ||
2 têtière d’un joueur de flûte, Plut. M. 456c.
Étym. π. στόμα.
περιστόμιος, um den Mund, die Oeffnung gehend, Opp. Hal. 3.603 ; τὸ π., die Mündung oder Oeffnung eines Gefäßes, πίθου, Pol. 22.11.15 ; Plut.