προαφίστημι
προ·αφίστημι (seul. aux temps suiv. avec sens intr. : ao. 2 προαπέστην, pf. προαφέστηκα, et au moy. προαφίσταμαι, f. προαποστήσομαι)
1 se retirer ou s’éloigner auparavant, Plat. Conv. 175d, Phæd. 85c, etc. ||
2 p. suite, faire défection auparavant, donner l’exemple de la défection, Thc. 3, 12, etc. ; avec le gén. : τῶν ὅπλων, DC. 49, 41, abandonner ses armes.
προαφίστημι, (ἵστημι), nur im med. u. in den intr. tempp., vorher abstehen, abfallen, προαποστάντες τῶν εἰς ἡμᾶς δεινῶν, vor dem Unglück, Thuc. 3.12, μὴ προαφίστασθαι πρὶν ἄν, Plat. Phaed. 85c, προαποστῆναι, Crat. 411b.