προνωπής
προνωπής, stooping forwards, with head inclined
προνωπής, ές,
- stooping forwards, with head inclined, στείχει π., of one in deep grief, E. Alc. 186; π. ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ, of one dying, ib. 143; π. λαβεῖν to take her as she fell fainting forward, of the ministers of the altar taking up Iphigenia, A. Ag. 234 (lyr.).
- 2 metaph., inclined, ready, ἄγαν π. ἐς τὸ λοιδορεῖν φέρῃ E. Andr. 729. (Cf. νωπέομαι.)
προνωπής, ής, ές : qui penche en avant, d’où :
I au propre :
1 qui a la tête penchée ou baissée, en parl. d’une personne affligée, Eur. Alc. 186, etc. ||
2 (que l’on dépose) la tête pendante, Eschl. Ag. 234 ||
II fig. enclin à, porté à, avec εἰς et l’acc. Eur. Andr. 729.
Étym. cf. πρηνής.
προνωπής, ές, = πρηνής (vielleicht von πρό- ὤψ, eigtl. mit vorwärts gekehrtem Gesichte, den Kopf voran), vorüber od. vorwärts gebogen ; προνωπῆ λαβεῖν ἀέρδην, Aesch. Ag. 226, hochgehoben vorwärts reißen ; übertr., geneigt, ἄγαν προνωπὴς εἰς τὸ λοιδορεῖν, Eur. Andr. 730 ; u. absolut, ἤδη προνωπής ἐστι (sc. εἰς τὸ θανεῖν) καὶ ψυχορραγεῖ, Alc. 141, sie neigt sich schon zum Ende und ringt mit dem Tode.
προνωπής
προ-νωπής, ές
πρό, ὤψ, with ν inserted
- 1stooping forwards, with head inclined, Lat. pronus, στείχει πρ., of one in deep grief, Eur.; πρ. ἐστι, of one dying, Eur.; so, πρ. λαβεῖν to take her as she fell fainting forward, Aesch.
- 2metaph. inclined, ready, πρ. ἐς τὸ λοιδορεῖν Eur.