προστακτικός
προστακτικός, of or for commanding, imperative, imperious
προσ-τακτικός, ή, όν,
- of or for commanding, imperative, imperious, τὸ π. [ἡ ψυχή], opp. τὸ ὑπηρετικόν (of the body), Arist. Top. 128b19; π. τινῶν Corn. ND 16; λόγος Plu. Stoic.rep. 2.1037f; Προστακτικός (sc. λόγος), title of work by Protagoras, D.L. 9.55; βραχυλογία Plu. Phoc. 5; also of persons, ἄρχων Max.Tyr. 13.2 (Sup.).
- II Gramm., ἡ -κὴ ἔγκλισις the imperative mood, D.T. 638.7, A.D. Synt. 31.20; π. ἐκφορὰ τῶν ῥημάτων ib. 69.20; τὸ π. σχῆμα Anon. Fig. 24; also τὸ -κόν D.L. 7.66, 67, Ps.-Plu. Vit.Hom. 53. Adv. -κῶς in the imperative mood, D.H. 4.18, Sch. Ar. Av. 1163.
προστακτικός, ή, όν, propre au commandement, impératif, Plut. M. 1537f ; Phoc. 5 ; ἡ προστακτικὴ ἔγκλισις, D. Thr. 638, 7 ; ou subst. ἡ προστακτική (s. e. ἔγκλισις) Gramm., ou ἡ πρ. ἐκφορά, Dysc. Synt. 76 ; τὸ προστακτικόν, DL. 7, 66, 67, le mode impératif.
Étym. προστάσσω.
προστακτικός, ή, όν, zum Befehlen gehörig, gebieterisch, Plut. Phoc. 5, öfter.
Bei den Gramm. ἡ προστακτική, sc. ἔγκλισις, der Imperativ, auch τὸ προστακτικόν, DL. 7.66, 77.
Bei den Gramm. ἡ προστακτική, sc. ἔγκλισις, der Imperativ, auch τὸ προστακτικόν, DL. 7.66, 77.
προστακτικός
προσ-τακτικός, ή, όν
προστακτός
- of or for commanding, imperative, Plut.