προϋφίστημι
προ·ϋφίστημι (seul. ao. 2 intr. προϋπέστην et au moy.) exister avant, gén. Plut. M. 570f, 636c, etc., abs. préexister, Nicom. Arithm. 72, 74.
προϋφίστημι, vorher unterstellen, intr. tempp. u. med. vorher dasein ; προϋποστῆναι ἐν τῇ διανοίᾳ, Nicom. arithm. 1.4 ; S.Emp. oft.