πρόμοιρος
πρόμοιρος, before the destined term
πρόμοιρος, ον, (μοῖρα)
- before the destined term, i.e. untimely, of death, Ael. Fr. 49, Man. 1.276.
- 2 of persons, doomed to untimely death, AP 11.159 (Lucill.); in epitaphs, dead before their time, Epigr. Gr. 418 (Cyrene), IG 14.1386.3 (Alba), 1521 (Rome). Adv. -ρως ib. 1932 (ibid.), BMus.Inscr. 794.10 (Cnidus).
πρό·μοιρος, ος, ον, qui devance les destins, prématuré, El. (Suid.) ; Anth. 11, 159 ; Man. 1, 276.
Étym. π. μοῖρα.
πρόμοιρος, vor dem Geschick ; θάνατος, frühzeitig, Ael. bei Suid. νεολαία, s. Epigr. in Jacobs Anth. XII p. 292.
• Adv., προμοίρως θανεῖν.
• Adv., προμοίρως θανεῖν.
πρόμοιρος
πρό-μοιρος, ον,
μοῖρα
- before the destined term, i. e. untimely, of death, Anth.