πρόμος

πρόμος, ὁ, (πρό)

• foremost man, in Hom. always = πρόμαχος, Il. 15.293, Od. 11.493, al.; π. ἀνήρ Il. 5.533; π. τινί opposed to another in the front rank, 7.75, 116, 22.85: later, generally, chief, A. Ag. 200 (lyr.), 410 (lyr.); Ἀχαιῶν . . πρόμοι Id. Eu. 399; γᾶς πρόμοι S. OC 884 (lyr.); στρατιῆς π. AP 7.233 (Apollonid.); Ἀθηναίων E. Tr. 31; τῶν Πανελλήνων πρόμῳ Κίμωνι prob. in Cratin. 1; πάντων θεῶν θεὸς π., of the sun, S. OT 660 (lyr.), cf. Epigr.Gr. 361 (Phrygia); ἰατρῶν π. prob. ib. 352 (Claudiopolis). The forms πρόμνος, A. Supp. 904 (lyr.), and πράμος, Ar. Th. 50, are corrupt.

πρόμος, ὁ, der Vorderste ; bei Hom. = πρόμαχος, Vorkämpfer, τινί, Jemandem als Vorkämpfer gegenüberstehend, Il. 7.75, 116 ; πρόμος ἀνήρ, 5.533 ; übh. der Erste, Vorsteher, Anführer, Aesch. Ag. 193 ; Ἀχαιῶν ἄκτορές τε καὶ πρόμοι, Eum. 377 ; ἰὼ γᾶς πρόμοι, Soph. O.C. 888 ; Helios heißt ὁ πάντων θεῶν θεὸς πρόμος, O.R. 661, Ἀθηναίων Θησεῖδαι πρόμοι, Eur. Troad. 31, u. öfter ; sp.D.: ἑτάρων πρόμος ἵστατο, er stellte sich seinen Gefährten voran, Ap.Rh. 2.21 ; στρατίης πρόμος, Apollnds. 12 (VII.233).

πρόμος

[a superl. of πρό.]

Leading, chief: ἄνδρα Il. 5.533.

Absol., a leading fighter, a champion: ἐκ πάντων πρόμος ἔμμεναι Ἕκτορι (against Hector) Il. 7.75. Cf. Il. 3.44, Il. 7.116, 136, Il. 15.293, Il. 22.85: Od. 11.493.

πρόμος (πρό): foremost (man), foremost fighter.

πρόμος, ὁ, πρό

• the foremost man, = πρόμαχος, Hom.; πρ. τινί opposed to another in the front rank, Il.:— generally, a chief, Lat. primus, princeps, Trag.; πάντων θεῶν θεὸς πρόμος, of the Sun, Soph.