πυσματικός
πυσματικός, interrogative
πυσμᾰτικός, ή, όν,
- interrogative, A.D. Synt. 72.23, al.; χρεῖαι Hermog. Prog. 3; σχῆμα Tib. Fig. 13, S.E. M. 1.315: τὰ -κά interrogative particles, EM 67.6; distd. fr. πευστικά, ib. 759.29. Adv. πυσματικῶς A.D. Pron. 27.16, Sch. S. OC 3.
πυσματικός, ή, όν [ᾰ] interrogatif, Sext. M. 1, 315 ; Dysc. Synt. 72.
Étym. πύσμα.
πυσματικός, zur Frage gehörig, fragweise ; φωνή, Fragwort, S.Emp. adv.gramm. 315, u. a.Sp.