πυρώπης
πῠρ-ώπης, ες,
- = sq. [πυρωπός], Opp. C. 2.317; fem. πῠρ-ῶπις, ιδος, Nonn. D. 5.221.
πυρ·ώπης, ου [ῠ] adj. m. de couleur rouge, ardent, Opp. C. 2, 317.
Étym. πῦρ, ὤψ.
πυρώπης, ὁ, fem. πυρῶπις, = πυρωπός ; Opp. Cyn. 2.317 ; ὧραι, Nonn.