σάνδαλον
σάνδαλον, a wooden sole
σάνδᾰλ-ον, τό,
- sandal, Eup. 295; mostly in pl., sandals, h.Merc. 79,83,139, etc.; Aeol. σάμβᾰλον Eumel. 13 K., Sapph. 98, AP 6.267 (Diotim.).
- II a flat fish, Matro Conv. 76; also σανδάλιον, identified by Hsch. with ψῆττα, but distinguished from it by Alciphr. 1.7.
σάνδαλον, ου (τὸ) [δᾰ]
1 sandale de bois, fixée par des courroies passant sur le pied, Eup. 2-1, 545 Meineke ; au plur. Hh. Merc. 79, 83, 139 ||
2 sorte de poisson, Matr. (Ath. 136b); Luc. H. conscr. 10, 22 ||
➳ Éol. σάμβαλον, Sapph. fr. 98 Bgk ; Anth. 6, 267.
Étym. pré-grec.
σάνδαλον, τό, äol. σάμβαλον, w. m. vgl., gew. im plur., eine hölzerne Sohle, mit Riemen um den Oberfuß festgebunden ; zuerst im H.h. Merc. 79, 83, 139 ; später eine Art Weiberschuh, z.B. der Omphale, vgl. Poll. 7.87.
Ἑκάτη τριπρόσωπος ἑξάχειρ κρατοῦσα ἐν ταῖς χερσὶν λαμπάδας, ... σάνδαλα ὑποδεδεμένη
una Hécate de tres caras y seis manos, sosteniendo antorchas en ellas, calzada con sandalias
τοῦτο γὰρ σου σύμβολον, τὸ σ. σου ἔκρυψα
pues éste es tu símbolo: he escondido tu sandalia
χάλκεον τὸ σ. τῆς ταρταρούχου
de bronce es la sandalia de la que gobierna el Tártaro
σάνδαλον
σάνδᾰλον, ου, τό,
- a wooden sole, bound by straps round the instep and ankle, mostly in pl. sandals, Hhymn., etc. Prob. a Persian word.