σμαραγέω

σμᾰρᾰγ-έω,

• crash, ὅτʼ ἀπʼ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ, of Zeus (= thunder), Il. 21.199; σμαραγεῖ πόντος 2.210; σ. λειμών resounds with the screaming of cranes, ib. 463; of the battle of the Titans, Hes. Th. 679; of the bowels, Hp. Mul. 2.154; of Ares, ὑψόθε δʼ ἐσμαράγησε Call. Del. 136. (Onomatop., cf. σφαραγέω.)

σμαραγέω, (onomatopoetisches Wort), erdröhnen, tosen, brausen, von jedem dumpfen u. starken Getöse ; vom brausenden Meere, Il. 2.210 ; von einer Aue, die vom Geschrei der Kraniche ertönt, 2.463, vom Donner, ὅτʼ ἀπʼ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ, 21.199, von der Erde, welche beim Titanenkampfe erdröhnt, Hes. Th. 679, von Stürmen, Dion.Per. 805 u. 805 u. sp.D., wie Antip.Sid. 27 (VI.217); Hippocr. vrbdt ἡ γαστὴρ αἴρεται καὶ φυσᾷ καὶ σμαραγεῖ.

σμαραγέω

To give forth a loud sound : σμαραγεῖ πόντος (roars) Il. 2.210. Cf. Il. 2.463 (re-echoes with the cries of the birds), Il. 21.199 (crashes).

σμαραγέω , aor. subj. σμαραγήσῃ: roar, thunder, re - echo, of the sea, storm, meadow full of cranes. (Il.)

σμαραγέω σμᾰρᾰγέω, fut. -ήσω

• to crash, as thunder, Il.; of the sea, to roar, Il.; of cranes, to scream, Il. Formed from the sound.