σπληνικός
σπληνικός, of the spleen
σπλην-ικός, ή, όν,
- of the spleen, τρόπος Hp. Epid. 2.2.23; ἀρτηρία An.Ox. 3.120, cf. Ptol. Tetr. 198: τὰ -κά affections of the spleen, Dsc. 1.87.
- II of persons, diseased in the spleen, splenetic, Macho ap. Ath. 8.348e, Aristo Stoic. 1.88, Apollon. Mir. 42, Vett.Val. 127.27, Gp. 11.30.4.
σπληνικός, ή, όν :
1 qui concerne la rate, de la rate, Diosc. 2, 116 ; Ptol. Tetr. 198 ; Clém. 2, 597 Migne ||
2 malade de la rate, hypocondriaque, Mach. (Ath. 348e) ; subst. Ariston (Stob. Fl. 13, 39) ; Geop. 11, 30, 4 ; 12, 17, 9.
Étym. σπλήν.
σπληνικός, zur Milz gehörig, bes. an der Milz leidend, milzsüchtig ; Macho bei Ath. IX.348e ; Medic.