σπλήν

σπλήν, ὁ, gen. σπληνός:—

• milt, spleen, Hdt. 2.47, Hp. VM 22, Ar. Fr. 506.4, Antiph. 222.8; τὸν σ. ἐκβαλεῖν, of one dying with anxiety, Ar. Th. 3.
• • • 2 pl. σπλῆνες, affections of the spleen, Hp. Aph. 3.22.
    • 3 αἰγὸς σ., = μολόχη, mallow, Ps.-Dsc. 2.118.
  • II = σπληνίον I, Hp. Off. 12. (Prob. cogn. with σπλάγχνον and with Skt. plīhán-, Lat. lien, Slav. slèzena, Lith. blužnìs.)

σπλήν, ὁ, gen. σπληνός, die Milz ; Her. 2.47 ; πρὶν τὸν σπλῆνα κομιδῇ μʼ ἐκβαλεῖν, Ar. Thesm. 3 ; Plat. Tim. 72c im plur., Milzsucht. – Auch ein Verband, wie σπλήνιον.

σπλήν

• the milt, spleen, Hdt.