συνείκω

συνείκω (A),

• give way, yield, τῷ καιρῷ Plb. 32.13.3, cf. 5.71.10; of things, σ. τὸ ξύλον Anon. ap. Suid., cf. D.S. 2.8, Dsc. 5.74, Sor. 2.63 (συνήκει cod.), Fract. 6.

συνείκω (B), 3 sg. συνείκει (-κη cod.)· συμφέρει, Hsch.: οὐ μὴ συνείκη IG 4.156.2 (Aegina, iv B.C.): but the latter form may be from συνενείκη aor. of συμφέρω.

συνείκω (C), late spelling (s. v.l.) of Dor. συνίκω

• = συνήκω, ὅσα ποτὶ τὸ κοινὸν συν[ε]ίκει the moneys which accrue to . ., IG 9(1).694.121 (Corc., ii B.C.).

συνείκω ¹, zusammen nachgeben ; τῷ καιρῷ, Pol. 32.19.3 ; Plut. Phoc. 2.