συνείμαρμαι

συν·είμαρμαι, seul. 3 sg. συνείμαρται, Arstd. t. 1, 571, c’est en même temps la volonté du destin que, etc. ; τὰ συνειμαρμένα, Plut. M. 569e, événements qui dépendent du destin.