συνιτικός
συνιτικός, disposed to come together
συνῐτικός, ή, όν,
- disposed to come together or to be condensed, σ. εἰς αὑτό, opp. διιτικός, Arist. Pr. 905b14 (Comp.).
συνιτικός, ή, όν [ῐτ] qui a tendance à se resserrer, à se condenser, Arstt. Probl. 11, 58, 4, p. opp. à διϊτικός, au cp. -ώτερος (σύνειμι 2).