συνίστωρ
συνίστωρ, knowing along with
συνίστωρ, ορος, ὁ, ἡ,
- knowing along with another, ὡς θεοὶ ξυνίστορες as the gods are witnesses, S. Ph. 1293, cf. Ant. 542, E. Supp. 1174, Th. 2.74, PCair.Zen. 625.2 (iii B.C.).
- 2 privy to a crime or other secret, c. gen., Plb. 30.8.1, AP 5.3.1 (Phld.), 5.4.1 (Stat.Flacc.), Vett.Val. 11.1, Cat.Cod.Astr. 2.175; σώματα συνίστορα τῆς πράξεως Aen. Tact. 23.10: c. acc. (with the verbal constr.), πολλὰ συνίστορα . . κακά (sc. τὴν στέγην) A. Ag. 1090 (lyr.).
συν·ίστωρ, ορος (ὁ, ἡ) qui sait avec un autre, d’où témoin, Soph. Ph. 1293, etc. ; Eur. Suppl. 1174 ; Thc. 2, 74 ; τινός, Anth. 5, 4 et 5 ; Pol. 28, 17, 13 ; 30, 8, 1 ; ou τι, Eschl. Ag. 1090, de qqe ch. (cf. συνειδέναι).
Étym. σύν, ἵστωρ.
συνίστωρ, ορος, ὁ, ἡ, mit od. zugleich wissend, Aesch. Ag. 1061 ; Zeuge, ὡς θεοὶ ξυνίστορες, Soph. Phil. 1277 ; Ant. 538 ; Eur. Suppl. 1173 ; öfter bei sp.D., wie Mel. 71 (V.8), Philodem. 17 (V.4); auch in Prosa : θεοί, ξυνίστορες ἔστε, Thuc. 2.74, καὶ μαρτυρ, Pol. 28.17.3.
συνίστωρ
συν-ίστωρ, ορος, ὁ, ἡ,
- 1knowing along with another, conscious, ὡς θεοὶ ξυνίστορες as the gods are witnesses, Soph., etc.
- 2c. acc. (with the verbal constr.), πολλὰ συνίστορα κακά conscious of many evils, Aesch.