συνωμότης
συνωμότης, a fellow-conspirator, confederate
συνωμ-ότης, ου, ὁ,
- one who is leagued by oath, fellow-conspirator, confederate, S. OC 1302, Ar. Eq. 452 (lyr.), V. 507 (troch.), And. 4.4, Lys. 12.43, etc.; ἄνδρες . . ξ. Ar. Eq. 257 (troch.); οἱ σ. ἐπὶ τῷ Πέρσῃ Hdt. 7.148; οἱ Κατιλίνα σ. his fellow-conspirators, Plu. Ant. 2; σ. τῆς ἐπιβουλῆς confederate in the plot, Hdn. 4.14.2: metaph., ὕπνος πόνος τε, κύριοι ξ. A. Eu. 126.
συνωμότης, anc. att. ξυνωμότης ου (ὁ) conjuré, Hdt. 7, 148 ; Soph. O.C. 1302 ; Ar. Eq. 257, etc. ; σ. τινός, Plut. Ant. 2, complice de qqn dans une conspiration ; σ. τῆς ἐπιβουλῆς, Hdn 4, 14, complice d’une conjuration ; fig. en parl. de choses, Eschl. Eum. 126.
Étym. συνόμνυμι.
1. eedgenoot, bondgenoot:
2. ongunstig samenzweerder, medeplichtige;
συνωμότης, ὁ, der sich mit Einem od. Mehrern durch einen Schwur verbunden hat, der Verschworene ; Aesch. Eum. 123 ; Soph. O.C. 1304 ; Ar. Eq. 157 u. öfter ; Thuc. 6.57 ; Plat. Rep. VII.351a ; gegen Einen, ἐπί τινι, Her. 7.148 ; Lys. 12.43 ; καὶ κοινωνὸς τῆς τόλμης, Pol. 9.27.5.
συνωμότης, ου, ὁ,
συνόμνυμι
- a fellow-conspirator, confederate, Hdt., Attic