συνώμοτον

συνώμοτον, anc. att. ξυνώμοτον ου (τὸ)

1 alliance jurée, confédération, ligue, Thc. 2, 74 ||

2 conjuration, DH. 6, 34 ; DC. 37, 39.

Étym. συνόμνυμι.