σύν-νους -ουν, ook zonder contr. σύννοος -οον 1. peinzend: σύννους ... πρὸς ἑαυτῷ in gedachten verzonken Plut. Them. 3.4. 2. ernstig: ἀπὸ μὲν προσώπου σύννουν ernstig van gelaatsuitdrukking Hp. Med. 1; bezonnen: ἐποίησε ... σύννουν γενόμενον παύσασθαι τῆξ πολιορκίας dit maakte dat hij bij zinnen kwam en het beleg opgaf Aristot. Pol. 1267a36.