συνοδικός
συνοδικός, of or from a conjunction of sun and moon
συνοδ-ικός, ή, όν, Astron.,
- of or from a conjunction of sun and moon, συζυγίαι σ. Ptol. Tetr. 92, cf. Vett.Val. 21.20, al., POxy. 470r. 18 (iii A.D.); in astral conjunction with, Procl. Hyp. 1.17.
- 2 of or for a σύνοδος (B) I.2, οἶνος PGrenf. 1.51.5 (iii A.D.).
συνοδικός, ή, όν :
1 t. d’astr. qui concerne la conjonction des astres, Ptol. Tetr. 92 ; νὺξ συνοδική, Syn. Ep. 4, nuit où la lune est en conjonction avec le soleil, nouvelle lune ||
2 de synode, synodal, Naz. 8, 177 Migne.
Étym. σύνοδος.
συνοδικός, ή, όν, die Zusammenkunft betreffend ; daher, vom Flgdn, νὺξ συνοδική, mondlose Nacht, μήνη συνοδική, interlunium, Synes.