συνοδίτης

συνοδ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,

• member of a σύνοδος (B) 1, IG 2(2).1348.19, 14.2000 (Rome, ii A.D.), Sammelb. 4549.10 (iii A.D.).
• • II = Latin Comes, Καίσαρος σ. BGU 1137.9 (i B.C.).
  • III relating to the σύνοδος (B. II.2) of sun and moon, λίθοι Dam. Isid. 233. (Freq. written -είτης.)