σῶμα

σῶμα, ατος, τό (Arc. dat. pl. σωμάτεσι IG 5(2).357.156 (Stymphalus, iii B.C.)),

• body of man or beast, but in Hom., as Aristarch. remarks (v. Apollon. Lex.), always dead body, corpse (whereas the living body is δέμας), ὥς τε λέων ἐχάρη μεγάλῳ ἐπὶ σώματι κύρσας Il. 3.23, cf. 18.161; ς. δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν 7.79; σ. κατελείπομεν ἄθαπτον Od. 11.53; ὦν . . σώματʼ ἀκηδέα κεῖται 24.187; so also in Hes. Sc. 426, Simon. 119, Pi. O. 9.34, Hdt. 7.167, Posidon. 14 J., Ev.Marc. 15.43, etc.; τὸ σ. τοῦ τεθνεῶτος Pl. R. 469d, cf. Grg. 524c, D. 43.65; σ. νεκρόν POxy. 51.7 (ii A.D.); νεκρὸν σ. Gal. 18(2).93, cf. νεκρός II 1; μέγιστον σ. . . σποδοῦ, = σ. μέγιστον ὃ νῦν σποδός ἐστι, S. El. 758; also later, Wilcken Chr. 499 (ii/iii A.D.).
• • • 2 the living body, Hes. Op. 540, Batr. 44, Thgn. 650, Pi. O. 6.56, P. 8.82, Hdt. 1.139, etc.; δόμοι καὶ σώματα A. Th. 896 (lyr.); γενναῖος τῷ σ. S. Ph. 51; εὔρωστος τὸ σ. X. HG 6.1.6; τὸ σ. σῴζειν or -εσθαι save oneʼs life, D. 22.55, Th. 1.136; διασῴζειν or -εσθαι Isoc. 6.46, X. An. 5.5.13; περὶ πολλῶν σ. καὶ χρημάτων βουλεύειν Th. 1.85; περὶ τοῦ σ. ἀγωνίζεσθαι for oneʼs life, Lys. 5.1; ἔχειν τὸ σ. κακῶς, ὡς βέλτιστα, etc., to be in a bad, a good state of bodily health, X. Mem. 3.12.1, 3.12.5.
    • 3 body, opp. spirit (εἴδωλον), Pi. Fr. 131; opp. soul (ψυχή), Pl. Grg. 493a, Phd. 91d; τὰ τοῦ σ. ἔργα bodily labours, X. Mem. 2.8.2; αἱ τοῦ σ. ἡδοναί, αἱ κατὰ τὸ σ. ἡδ., ib. 1.5.6, Pl. R. 328d; τὰ εἰς τὸ σ. τιμήματα bodily punishments, Aeschin. 2.139; τὰ εἰς τὸ σ. ἀδικήματα PHal. 1.193 (iii B.C.) .
    • 4 animal body, opp. plants, Pl. R. 564a (pl.); but of plants, 1 Ep.Cor. 15.38.
    • 5 civic rights (like Lat. caput), Lys. 23.12; ἄτιμοι τὰ σ. And. 1.74; μέρος ἠτιμῶσθαι τοῦ σ. D. 51.12.
    • 6 in NT, of the sacramental body of Christ, τοῦτό ἐστι τὸ σ. μου Ev.Matt. 26.26, cf. 1 Ep.Cor. 10.16.
    • • b of the body of Christʼs church, οἱ πολλοὶ ἓν σ. ἐσμεν ἐν Χριστῷ Ep.Rom. 12.5; ἡ ἐκκλησία ἥτις ἐστὶ τὸ σ. [τοῦ Χριστοῦ] Ep.Eph. 1.23.
  • II periphr., ἀνθρώπου σ. ἓν οὐδέν, = ἄνθρωπος οὐδὲ εἷς, Hdt. 1.32; esp. in Trag., σῶμα θηρός, = θήρ, S. OC 1568 (lyr.); τεκέων σώματα, = τέκνα, E. Tr. 201 (lyr.); τὸ σὸν σ., = σύ, Id. Hec. 301; rarely in sg. of many persons, σῶμα τέκνων Id. Med. 1108 (anap.).
  • • 2 a person, human being, τὰ πολλὰ σ., = οἱ πολλοί, S. Ant. 676; λευκὰ γήρᾳ σ. E. HF 909 (lyr.); σ. ἄδικα Id. Supp. 223, cf. Pl. Lg. 908a, PSI 4.359.9 366.7 (iii B.C.), etc.; ἑκάστου τοῦ σώματος, IG 1(2).22.14; κατὰ σῶμα per person, PRev.Laws 50.9 (iii B.C.); καταστήσαντες τὸ σ. ἀφείσθωσαν τῆς ἐγγύης PMich.Zen. 70.12 (iii B.C.); ἐργαζομένη αὑτῇ τῷ ἰδίῳ σ. working for herself, earning her own living, PEnteux. 26.7 (iii B.C.); τὰ φίλτατα σ., of children, Aeschin. 3.78; freq. of slaves, αἰχμάλωτα σ. D. 20.77, IG 12(7).386.25 (Amorgos, iii B.C.), SIG 588.64 (Milet., ii B.C.), etc.; οἰκετικὰ σ. Lex ap. Aeschin. 1.16, cf. SIG 633.88 (Milet., ii B.C.); δοῦλα Poll. 3.78; ἐλεύθερα σ. X. HG 2.1.19, Plb. 2.6.6, etc.; later, σῶμα is used abs. for a slave, PHib. 1.54.20 (iii B.C.), Plb. 12.16.5, Apoc. 18.13, etc.; σ. γυναικεῖον, ᾇ ὄνομα . . GDI 2154.6 (Delph., ii B.C.); a usage censured by Poll. l.c. and Phryn. 355; also of troops, τὴν τῶν σ. σύνταξιν Aen.Tact. 1.1; μηχανήμασιν ἢ σώμασιν ἐναντιοῦσθαι ὧδε Id. 32.1.
  • III generally, a body, i.e. any corporeal substance, δεῖ αὐτὸ (sc. τὸ ὄν) σ. μὴ ἔχειν Meliss. 9; ἢ μέγεθός ἐστιν ἢ σ. ἐστιν Gorg. 3; σ. ἄψυχον, ἔμψυχον, Pl. Phdr. 245e, cf. Plt. 288e, Arist. Ph. 265b29, al.; ὁ λίθος σ. ἐστι Luc. Vit.Auct. 25; φασὶν οἱ μὲν σ. εἶναι τὸν χρόνον, οἱ δὲ ἀσώματον S.E. M. 10.215; κυκλικὸν σ., of one of the spheres, Jul. Or. 5.162b, al.; τὸ πέμπτον σ. the fifth element, Philol. 12, Placit. 1.3.22, Jul. Or. 4.132c; metallic substance, Olymp. Alch.p.71 B.
  • • 2 Math., figure of three dimensions, solid, opp. a surface, etc., Arist. Top. 142b24, Metaph. 1020a14, al.
  • IV the body or whole of a thing, esp. of complete parts of the body, τὸ σ. τῶν νεφρῶν Id. HA 497a9; τὰ σ. τῶν αἰσθητηρίων Id. GA 744b24; τὸ σ. τῆς γαστρός, τῆς κοιλίας, Gal. 15.667,806; σ. παιδοποιόν Ael. NA 17.42: generally, the whole body or frame of a thing, ὑπὸ σώματι γᾶς A. Th. 947 (lyr.); τὸ σ. τοῦ παντός, τοῦ κόσμου, Pl. Ti. 31b. 32c; ὕδωρ, ποταμοῦ σ. Chaerem. 17; τὸ σ. τῆς πίστεως the body of the proof, i.e. arguments, Arist. Rh. 1354a15; τῆς λέξεως Longin. Rh. p.188 H.; of a body of writings, Cic. Att. 2.1.4; text of a document, opp. ὑπογραφή, BGU 187.12 (ii A.D.), cf. PFay. 34.20 (ii A.D.); of a will, POxy. 494.30 (ii A.D.).
  • • 2 ξύλα σώματα logs, opp. κλάδοι, POxy. 1738.3 (iii A.D.); σ. μέγα περσέας CPHerm. 7 ii 27, cf. iii 8 (iii A.D.).

σῶμα, τό, der Leib, sowohl von Menschen als von Tieren ; bei Hom. immer der tote Leib, der Leichnam, Apollon. Lex.Hom. ed. Bekker p. 148.23, Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 86. Das Wort erscheint übrigens bei Hom. nur an acht Stellen, Il. 3.23, 7.79, 18.161, 22.342, 23.169, Od. 11.53, 12.67, 24.187, während νέκυς und νεκρός weit häufiger sind. In dem Ἀγὼν Ἡσιόδου καὶ Ὁμήρου kommt σῶμα dreimal vor ; zweimal läßt der Verfasser den Homer das Wort vom lebendigen Leibe gebrauchen, Hes. ed. 2 Goettl. p. 317.8, 320.17, während an der dritten Stelle er selbst, in eigner Person redend, es vom toten Leibe gebraucht, p. 323.8. – Homerisch ist σῶμα gebraucht Pind. N. 9.23, O. 9.34 Aeschyl. Pers. 275 Soph. Ant. 1198, Aj. 1063. – »Die Beziehung von σῶμα zu σάος, σῶς, σαόω, σῴζω«, meint G. Curtius Grundz. d. Griech. Etymol. 2. Aufl. S. 340, »sei deshalb schwierig, weil σῶμα nach Aristarchs Beobachtung bei Homer nur cadaver bedeute«. Allein dieser Umstand möchte vielmehr umgekehrt »die Beziehung« gerade erst ermöglichen. Denn warum könnte σῶμα wohl nicht »das Gerettete« sein, »das Davongebrachte«, »das Uebriggebliebene«, das, was den Freunden und Verwandten von dem Toten blieb, nachdem die Seele entflohen ? Nennt man doch z.B. die übriggebliebenen Bruchstücke einer verloren gegangenen Schrift τὰ σῳζόμενα ! Zuerst dürfte σῶμα von den Leichen im Kampfe gefallener Krieger gebraucht sein, welche durch die Genossen dem Feinde entrissen und aus dem Schlachtgetümmel hinweggerettet waren ; dies νεκροὺς ἐρύειν spielt im Homer eine große Rolle ; Il. 17.692 ἀλλὰ σύ γʼ αἶψʼ Ἀχιλῆϊ εἰπεῖν, αἴ κε τάχιστα νέκυν ἐπὶ νῆα σαώσῃ γυμνόν ; vgl. 24.35. Von Menschen wird σῶμα bei Hom. Il. 7.79, 22.342, Od. 11.53, 12.67, 24.187 gebraucht, von Tieren Il. 3.23, 23.169 und wahrscheinlich auch Il. 18.161. – Vom lebendigen Leibe scheint das Wort zuerst bei Hes. O. 540 gebraucht zu sein, vgl. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 160. Zweifelhaft kann die Bedeutung in der einzigen sonst noch bekannten Hesiodeischen Stelle erscheinen, Sc. 426. – Vom lebendigen Leibe Pind. O. 6.56, P. 8.82 Aeschyl. Pers. 199 Soph. O.C. 200 Herodot. 1.32, 139. So bei Att. oft ; im Ggstz der Seele, des Geistes, ψυχὴ καὶ σῶμα Plat. Phaedr. 246c ; αἱ κατὰ τὸ σῶμα ἡδοναί Rep. I.328d ; τὰ εἰς τὸ σῶμα τιμήματα, Leibesstrafen, Aesch. 2.139 ; – der ganze Mensch, die Person, rein körperlich gefaßt, Plat. Legg. X.908a ; Xen. Cyr. 7.5.73 ; σώματα δοῦλα, ἐλεύθερα, Xen. Hell. 2.1.12 ; Mem. 3.5.2 ; Sp., wie Pol., oft ; – von Leibeignen, Sklaven, σώματα αἰχμάλωτα δεῦρʼ ἤγαγε Dem. Lept. 76 ; vgl. Lobeck Phryn. 378 ; – wie wir Leib und Leben, Gut und Blut sagen, so Griechisch σώματα καὶ χρήματα ; τὰ ἑαυτῶν σώματα προέσθαι Xen. An. 1.9.12 ; σωμάτων στερηθῆναι 2.1.12. – Auch ein einzelnes Glied, bes. das Zeugungsglied, σῶμα παιδοποιόν, Ael. H.A. 17.62. – Uebh. jedes Ganze, jede Gesammtheit, bes. ein aus mehrern Gliedern oder Teilen zusammengesetztes Ganzes, τὸ τοῦ κόσμου σῶμα Plat. Tim. 32c.

σῶμα

-ατος, τό.

A dead body, a corpse Il. 7.79=Il. 22.342: Od. 11.53, Od. 12.67, Od. 24.187.

The carcase of an animal Il. 3.23, Il. 18.161, Il. 23.169.

σῶμα (-α nom., voc.; -άτεσσι, -ασι, -ατʼ(α).)

• 1body of men, animals, dead or alive. ἴων ξανθαῖσι καὶ παμπορφύροις ἀκτῖσι βεβρεγμένος ἁβρὸν σῶμα O. 6.56 ῥάβδον, βρότεα σώμαθʼ ᾇ κατάγει κοίλαν πρὸς ἄγυιαν θνᾳσκόντων O. 9.34 τέτρασι δʼ ἔμπετες ὑψόθεν σωμάτεσσι P. 8.82 σώματα δὲ παρὰ Κρονίδαν Κένταυρον ἀσθμαίνοντα κόμιζεν (v. l. σώματι, unde σώματι ἀσθμαίνοντι coni. Tricl.) N. 3.47 λευκανθέα σώμασι πίαναν καπνόν N. 9.23 ἀθάναται δὲ βροτοῖς ἁμέραι, σῶμα δʼ ἐστὶ θνατόν Παρθ. 1. 15. σῶμα μὲν πάντων ἕπεται θανάτῳ περισθενεῖ fr. 131. 1. “πυρὶ δʼ ὑπνόωντε σώματα” (of oxen) fr. 168. 4. dub. ]σῴμᾳτʼ ἀποφθιμένων (legit Welcker, Ambrosch: non vidit Schwartz) Θρ. 3. 5.

σῶμα , ατος: dead body, corpse, carcase.

σῶμα, ατος, τό, deriv. uncertain

• • Ithe body of a man: in Hom. always the dead body, corpse, carcase, whereas the living body is δέμας.
  • • 2the living body, Hes., Hdt., Attic; τὸ σ. σώζειν or -εσθαι to save oneʼs life, Dem., Thuc.; ἔχειν τὸ σ. κακῶς, ὡς βέλτιστα, to be in a bad, a good state of body, Xen.
    • 3body, as opp. to the soul (ψυχή), Plat., etc.; τὰ τοῦ σ. ἔργα bodily labours, Xen.; τὰ εἰς τὸ σ. τιμήματα bodily punishments, Aeschin.
  • IIperiphr., ἀνθρώπου σῶμα ἄνθρωπος, Hdt.; esp. in Trag., σῶμα θηρός ὁ θήρ, Soph., etc.:—often of slaves, σ. αἰχμάλωτα Dem., etc
  • IIIgenerally, a body, i. e. any material substance, Plat., etc.
  • IVthe whole body or mass of a thing, ὑπὸ σώματι γῆς Aesch.; τὸ σ. τῆς πίστεως the body of the proof, Arist.