τε

τε, enclitic Particle, with two main uses (v. infr. A, B).

• A as a Conjunction,
• • I τε . . τε, both . . and, joining single words, phrases, clauses, or sentences, the first τε merely pointing forward to the second, ἀνδρῶν τε θεῶν τε Il. 1.544; ἀγαθῶν τε κακῶν τε Hes. Op. 669; δίψῃ τε λιμῷ τε A. Pers. 491, cf. S. Aj. 34, 35, Ar. Ach. 370, 375; τήν τε νῆσον τήν τε ἤπειρον Th. 4.8, cf. Antipho 2.3.3, Pl. R. 373b; λυσόμενός τε θύγατρα, φέρων τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα Il. 1.13; παῖδά τε σοὶ ἀγέμεν Φοίβῳ θʼ ἱερὴν ἑκατόμβην ῥέξαι ib. 443; the elements joined by τε . . τε are usu. short in Hom., longer in later Gr., e.g. ἐπειδὴ πρόξενοί τέ εἰσιν Ἀθηναίων καὶ εὐεργέται . ., ἔν τε τῇ στήλῃ γέγραπται IG 1(2).103.7; ἥ τε γὰρ γῆ . . εὔυδρός ἐστι, ποταμοί τε διʼ αὐτῆς ῥέουσι Hdt. 4.47; χρὴ . . τούς τε πρεσβυτέρους ὁμοιωθῆναι τοῖς πρὶν ἔργοις, τούς τε νεωτέρους . . μὴ αἰσχῦναι κτλ. Th. 4.92, cf. Pl. R. 474c, X. Cyr. 1.4.25, Is. 1.50; τά τε γὰρ ληφθέντα πάντʼ ἂν σῴζοιτο οἵ τʼ ἀδικήσαντες κατʼ ἀξίαν λάβοιεν τὰ ἐπιτίμια Aen. Tact. 16.8, cf. Gp. 2.49.1, 12.3.2-3; τούτου γὰρ γενομένου . . τά τε ἐχφόρια χρυσέρμῳ δυνήσομαι ἀποδοῦναι, ἐγώ τε ἔσομαι παρὰ σοῦ φιλανθρωπίας τετευχώς PEnteux. 60.11 (iii B.C.); κλείειν τε τὰ βλέφαρα δεομένων ἐλπιζόντων τε κοιμηθήσεσθαι Gal. 16.494, cf. 495,501; this use is common at all times in οὔτε . . οὔτε, μήτε . . μήτε, εἴτε . . εἴτε (qq.v.); τε may be used three or more times, ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν Od. 15.530, cf. Il. 1.177, 2.58, A. Pr. 89 sq., B. 17.19 sq. [Dith. 4.19], Lys. 19.17, X. Cyr. 3.3.36:—ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε prob. means the eleventh or twelfth, Od. 2.374, 4.588:—sts. τε . . τε couples alternatives, ἀπόρως εἶχε δοῦναί τε μὴ δοῦναί τε E. IA 56, cf. Heracl. 153, El. 391; hence we find τε . . ἢ . ., Pl. Tht. 143c, Ion 535d; on ἢ (or ἦ) . . τε in Il. 2.289 and A. Eu. 524 (lyr.) v. ἦ I.3.
  • • 2 the first clause may be negative, the second affirmative, as ἐκκλησίαν τε οὐκ ἐποίει . ., τήν τε πόλιν ἐφύλασσε Th. 2.22; but οὔτε . . τε is more freq., as οὔτε ποσίν εἰμι ταχύς . ., γιγνώσκω τε X. Cyr. 2.3.6 (v. οὔτε II.4); we also find οὐ . . τε . ., as οὐχ ἡσύχαζον . ., παρεκάλουν τε τοὺς ξυμμάχους Th. 1.67; and μὴ . . τε . ., as ἵνα μή τι διαφύγῃ ἡμᾶς, εἴ τέ τι βούλει κτλ. Pl. Phd. 95e.
    • 3 τε (both) sts. corresponds to a following δέ (and), or τε (and) to a preceding μέν, e.g.
    • • a τε . . δὲ . ., as κόμισαί τέ με, δὸς δέ μοι ἵππους Il. 5.359, cf. 7.418, S. OC 367, Tr. 285, E. Ph. 1625; ἐσθὰς ἀμφότερόν νιν ἔχεν, ἅ τε . . ἐπιχώριος . ., ἀμφὶ δὲ παρδαλέᾳ στέγετο Pi. P. 4.80; διήκουέ τε . ., ἔπειτα δὲ καὶ ἐπῄνεσε X. Cyr. 4.4.3; so with ἅμα δὲ καὶ . ., ὡσαύτως δὲ καὶ . ., Th. 1.25, Pl. Smp. 186e:—so τε . ., ἀτὰρ οὖν καὶ . ., Id. Hp.Ma. 295e.
      • b μὲν . . τε . ., ἄνδρα μὲν . ., τρεῖς τε κασιγνήτους Il. 19.291-3, cf. Od. 22.475-6, Pi. O. 6.88, 7.88, A. Th. 924, Ch. 585 (lyr.), S. Ant. 963 (lyr.), E. Heracl. 337 codd., Cyc. 41 (lyr.), Ar. Nu. 563 (lyr.), Pl. Phdr. 266c, Lg. 927b: v. μέν A. II.6c.
    • 4 a single τε (and) joins a word, phrase, or (esp. later) clause or sentence to what precedes, τελευτὴν κεφαλήν τε Pl. Ti. 69a; θνητὰ ἀθάνατά τε ib.c; Ζεῦ ἄλλοι τε θεοί Il. 6.476; κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι I.5; ῥίγησέν τʼ ἂρ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων v.l. for δʼ ἂρ in 11.254; ἕν τε οὐδὲν κατέστη ἴαμα . ., σῶμά τε αὔταρκες ὂν οὐδὲν διεφάνη . ., Th. 2.51; τά τε ἱερὰ . . νεκρῶν πλέα ἦν . . ib. 52; νόμοι τε πάντες ξυνεταράχθησαν ibid.; δάκνει σʼ ἀδελφὸς ὅ τε θανὼν ἴσως πατήρ E. El. 242, cf. 253, 262, al.; εἴς τε τὰς ἄλλας . . ἀθροίζεσθαι Aen.Tact. 3.5; τῶν τε ἀρχόντων . . ib. 6, cf. 10.8, al.; ὅ τε γραφεὶς κύκλος . . Archim. Spir. 11 Def. 7; πρός τε τούτοις φησὶν . . PEnteux. 63.18 (iii B.C.); χωρίς τε τούτων Plb. 2.56.13, 61.1, 3.17.7; ταῦτά τʼ ἐγίνετο . . Id. 2.43.6, cf. 3.70.4; ἀπαιτούμενός τε ὑπʼ ἐμοῦ τὰ ἔρια οὐκ ἀποδίδωσί PEnteux. 2.6, cf. 8.4, al. (iii B.C.); γράψαι Ἀγαθοκλεῖ τῷ ἐπιστάτῃ διασαφῆσαί τε αὐτῷ ib. 81.21 (iii B.C.); καθόλου τε . . Arr. Epict. 1.19.13, cf. 2.2.17; ἀταράχους τήν τε δύναμιν ἀκαθαιρέτους Sor. 1.21, cf. 24, al.; ὄξει βαφικῷ στυπτηρίᾳ τε PHolm. 1.4, cf. Gem. 16.6; χρὴ . . λαχάνων ἅπτεσθαι, κοιλίαν τε λύειν Gp. 1.12.19, cf. 2.2.2, al.; this τε may be used any number of times, Od. 4.149-150, 14.75, 158-9, Men. Pk. 15, 16, 20, Hipparch. 1.9.8, Act.Ap. 2.43, 46, 4.13, 14, al.
  • II τε . . καὶ . ., or τε καὶ . ., both . . and . ., where τε points forward to καί, and usu. need not be translated, e.g. Ἀτρείδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς Il. 1.7; εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς ib. 61; δειλός τε καὶ οὐτιδανὸς καλεοίμην ib. 293; ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα 7.308, cf. 327, 338, al.; τῆς τε γῆς ἐούσης ἐπιτηδέης καὶ τῶν ποταμῶν ἐόντων σφι συμμάχων Hdt. 4.47; βούλεταί τε καὶ ἐπίσταται Th. 2.35; ὁ φύς τε καὶ τραφείς Pl. R. 396c; βάσιν τε γὰρ πάλιν τὴν αὐτὴν ἔχουσι τὴν ΖΒ καὶ . . Euc. 1.47; sts. the elements joined by τε . . καὶ . . are joined in order to be compared or contrasted rather than simply joined, κάκιστος νῦν τε καὶ πάλαι δοκεῖ S. Ant. 181; μεσαμβρίη τέ ἐστι καὶ τὸ κάρτα γίνεται ψυχρόν Hdt. 4.181; ἔτυχόν τε ὕσταται ἐξαναχθεῖσαι καί κως κατεῖδον Id. 7.194; ἐπαύσατό τε ὁ ἄνεμος καὶ τὸ κῦμα ἔστρωτο ib. 193; ταὐτὰ . . νῦν τε καὶ τότε Ar. Av. 24; χωρὶς τό τʼ εἰπεῖν πολλὰ καὶ τὰ καίρια S. OC 808; ὅσον τό τʼ ἄρχειν καὶ τὸ δουλεύειν δίχα A. Pr. 927; sts. (like τε . . τε) even used of alternatives, διάνδιχα μερμήριξεν, ἵππους τε στρέψαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι Il. 8.168; ἐν δίκᾳ τε καὶ παρὰ δίκαν Pi. O. 2.16; θεοῦ τε . . θέλοντος καὶ μὴ θέλοντος A. Th. 427; πείσας τε . . καὶ μὴ τυχών Th. 3.42:—on οἵ τε ἄλλοι καὶ . ., e.g. τοῖς τε ἄλλοις ἅπασι καὶ Λακεδαιμονίοις Isoc. 12.249, and ἄλλως τε καὶ . ., v. ἄλλος II.6, ἄλλως I.3.
  • • 2 in this sense τʼ ἠδέ is only Ep., σκῆπτρόν τʼ ἠδὲ θέμιστας Il. 9.99, cf. 1.400, al.; also τε . ., ἰδέ, χαλκόν τε ἰδὲ λόφον 6.469, cf. 8.162.
    • 3 καὶ . . τε, both . . and . ., is occasionally found, as καὶ μητέρα πατέρα τʼ E. Alc. 646.
    • • b καὶ . . τε perh. means and . . also in καὶ ναυτικῷ τε ἅμα Th. 1.9; καὶ πρός τε τοὺς Ῥηγίνους Id. 6.44; καὶ αὐτός τε Id. 8.68; v. infr. C. 10.
    • 4 τε . . τε or τε . . καὶ . . sts. join elements which are not syntactically parallel, esp. a part. and a finite verb, ἰοῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τʼ ἔβαλλον (for βάλλοντες) Il. 3.80; ἄλλα τε ἐπιφραζόμενος καὶ δὴ καὶ ἐπεπόμφεε Hdt. 1.85; ἄλλῳ τε τρόπῳ πειράζοντες καὶ μηχανὴν προσήγαγον Th. 4.100; τῆς τε ὥρας . . ταύτης οὔσης . ., καὶ τὸ χωρίον . . χαλεπὸν ἦν Id. 7.47, cf. 4.85, 8.81, 95.
    • 5 the copulative τε becomes rare in later Gr.; it is found about 340 times in LXX, mostly in the Pentateuch and 1-4 Ma., only 3 times in Ps.; in the NT it is found about 150 times in Act.Ap., 20 times in Ep.Hebr., and very rarely in the other books.
• B In Ep. (more rarely in other dactylic verse, v. infr. II) τε stands in general or frequentative statements or in statements of what is well known; such statements are freq. made as justifications of a preceding particular statement or of a preceding exhortation to a particular person or persons; the sense of τε thus approaches that of τοι (cf. τοι and τε in Od. 2.276-7, and cf. Il. 13.115 with 15.203); although associated with numerous particles and other words of particular types (v. infr.) its meaning remains independent of these and applies to the whole sentence in which it stands: αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κόρος ἀνθρώποισιν Il. 19.221; οὐ γάρ τʼ αἶψα θεῶν τρέπεται νόος αἰὲν ἐόντων Od. 3.147; θεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν 4.379, cf. 5.79, 447, 10.306, 17.485, Il. 9.497, 16.688, 17.176, 21.264; ξυνὸς Ἐνυάλιος καί τε κτανέοντα κατέκτα 18.309, cf. Od. 11.537, Il. 24.526; ἤ τʼ ἔβλητʼ ἤ τʼ ἔβαλʼ ἄλλον 11.410; οὐ μὲν γάρ τε κακὸν βασιλευέμεν Od. 1.392; οἳ φύλλοισιν ἐοικότες ἄλλοτε μέν τε ζαφλεγέες τελέθουσιν . . ἄλλοτε δὲ . . Il. 21.464; ἄλλος γάρ τʼ ἄλλοισιν ἀνὴρ ἐπιτέρπεται ἔργοις Od. 14.228, cf. 8.169, 170, 15.400; τοῦ γάρ τε ξεῖνος μιμνήσκεται ἤματα πάντα, ἀνδρὸς ξεινοδόκου, ὅς κεν φιλότητα παράσχῃ ib. 54, cf. 17.322; ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω Il. 17.32; παθὼν δέ τε νήπιος ἔγνω Hes. Op. 218; αἰεὶ γάρ τε νεώτεροι ἀφραδέουσιν Od. 7.294; δύσζηλοι γάρ τʼ εἰμὲν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπων ib. 307; τοῦ δέ τε πολλοὶ ἐπαυρίσκοντʼ ἄνθρωποι, καί τε πολέας ἐσάωσε Il. 13.733-4; τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ, ἐν δέ τέ οἱ κραδίη στέρνοισι πατάσσει . ., πάταγος δέ τε γίγνετʼ ὀδόντων ib. 279-83; ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο 18.201; νέῳ δέ τε πάντʼ ἐπέοικεν . . κεῖσθαι 22.71; κατέλεξεν ἅπαντα κήδεʼ ὅσʼ ἀνθρώποισι πέλει, τῶν ἄστυ ἁλώῃ· ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει, τέκνα δέ τʼ ἄλλοι ἄγουσι, βαθυζώνους τε γυναῖκας 9.592-4, cf. 22.492, 495, 499; νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδέν· καὶ γάρ τίς τʼ ἀλλοῖον ὀδύρεται ἄνδρʼ ὀλέσασα . . ἢ Ὀδυσῆʼ Od. 19.265; σχέτλιε, καὶ μέν τίς τε χερείονι πείθεθʼ ἑταίρῳ . ., αὐτὰρ ἐγὼ θεός εἰμι 20.45, cf. 23.118, Il. 2.292, 9.632; νῦν δὲ μνησώμεθα δόρπου· καὶ γάρ τʼ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου κτλ. 24.602 (where a general inference is implied); ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες Αἰγαίωνʼ 1.403, cf. 2.814, 5.306, 10.258, 14.290; sts. of repeated action by particular persons, ἄλλοτε μέν τε γόῳ φρένα τέρπομαι Od. 4.102; οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα Διὶ φίλον, ᾧ τε σύ, Κάλχαν, εὐχόμενος . . θεοπροπίας ἀναφαίνεις Il. 1.86; ἡ δὲ . . μʼ αἰεὶ . . νεικεῖ, καί τέ μέ φησι μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγειν ib. 521; μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεά, Θέτις ἀργυρόπεζα, διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλοσδε 9.410.
• • • 2 in exhortations addressed to an individual, a subsidiary sentence or relative clause in which he is reminded of his special or characteristic sphere of activity is marked by τε, e.g. Ἑρμεία, σοὶ γάρ τε μάλιστά γε φίλτατόν ἐστιν ἀνδρὶ ἑταιρίσσαι καί τʼ ἔκλυες ᾧ κʼ ἐθέλῃσθα, βάσκʼ ἴθι . . Il. 24.334; Ἀτρεΐδη, σοὶ γάρ τε μάλιστά γε λαὸς Ἀχαιῶν πείσονται μύθοισι . ., νῦν δʼ ἀπὸ πυρκαϊῆς σκέδασον . . 23.156; δεῦρο δὴ ὄρσο, γρηῢ . ., ἥ τε γυναικῶν δμῳάων σκοπός ἐσσι . ., ἔρχεο Od. 22.395, cf. Il. 17.249.
    • 3 similarly in general and frequentative statements consisting of two clauses (one of which may be a relative clause, freq. containing the subj. or opt.), in which the fulfilment of the condition stated in the subsidiary or subordinate clause is declared to be generally or always followed by the result stated in the principal clause, either or both clauses may contain τε:
    • • a the principal clause alone contains τε, ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται, μάλα τʼ ἔκλυον αὐτοῦ Il. 1.218; ὃς δʼ ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ, τοῦ μέν τε κλέος εὐρὺ διὰ ξεῖνοι φορέουσι πάντας ἐπʼ ἀνθρώπους, πολλοί τέ μιν ἐσθλὸν ἔειπον Od. 19.333; εἴ περ γὰρ θυμῷ γε μενοινάᾳ πολεμίζειν, ἀλλά τε λάθρῃ γυῖα βαρύνεται . ., βλάβεται δέ τε γούνατʼ ἰόντι Il. 19.165-6; ᾧ μέν κʼ ἀμμείξας δώῃ Ζεὺς τερπικέραυνος, ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅ γε κύρεται ἄλλοτε δʼ ἐσθλῷ 24.530.
      • b the subordinate clause alone contains τε, λάζετο δʼ ἔγχος . . τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν ἡρώων οἷσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη 5.747; ῥεῖα δʼ ἀρίγνωτος γόνος ἀνέρος ᾧ τε Κρονίων ὄλβον ἐπικλώσῃ Od. 4.207; ἀντί νυ πολλῶν λαῶν ἐστιν ἀνὴρ ὅν τε Ζεὺς κῆρι φιλήσῃ Il. 9.117, cf. 7.298, Od. 6.287, 7.74, 8.547, 18.276; with opt., ἀλλὰ πολὺ πρώτιστος . . ἕλεσκον ἀνδρῶν δυσμενέων ὅ τέ μοι εἴξειε πόδεσσι 14.221: it is prob. that τε has been replaced by κε in the text of Hom. in Il. 1.218, 9.510 (cf. 508), and some other passages in which κε seems to be used, exceptionally, in general relative clauses.
      • c both clauses contain τε, ὃς μέν τʼ αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ἰούσας, τὸν δὲ μέγʼ ὤνησαν καί τʼ ἔκλυον εὐχομένοιο Il. 9.508-9; εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ, ἀλλά τε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον 1.82-3.
    • 4 in the subordinate clause of a collective sentence, in which the principal clause states something to be true of all those (i.e. each individual) to whom the predicate of the subordinate clause applies, ὑπόσχωμαι . . κτήματα . . πάντα μάλʼ ὅσσα τʼ Ἀλέξανδρος . . ἠγάγετο Τροίηνδʼ . . δωσέμεν Il. 22.115; πάντων ὅσσα τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει 17.447, cf. Od. 18.131, Il. 19.105; βάλλειν ἄγρια πάντα τά τε τρέφει οὔρεσιν ὕλη 5.52, cf. 18.485.
    • 5 in relative clauses (and in parenthetic principal clauses) which indicate what is customary, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοείην ἀρνύσθην, ἅ τε ποσσὶν ἀέθλια γίγνεται ἀνδρῶν which are the usual prizes . ., Il. 22.160; ἔργʼ ἀνδρῶν τε θεῶν τε, τά τε κλείουσιν ἀοιδοί Od. 1.338, cf. 3.435, 4.85, 13.410, 14.226, 17.423, Il. 5.332; κύματος ἐξαναδύς, τά τʼ ἐρεύγεται ἤπειρόνδε Od. 5.438; μολπή τʼ ὀρχηστύς τε, τὰ γάρ τʼ ἀναθήματα δαιτός 1.152: similarly in clauses with οἷά τε (πολλά), κῆτος ἐπισσεύῃ μέγα δαίμων ἐξ ἁλός, οἷά τε πολλὰ τρέφει . . Ἀμφιτρίτη 5.422; οὐ γάρ σʼ οὐδέ . . δαήμονι φωτὶ ἐΐσκω ἄθλων, οἷά τε πολλὰ μετʼ ἀνθρώποισι πέλονται 8.160, cf. 11.364, 14.63, 15.324, 379.
    • 6 in relative clauses indicating what is true of all persons or things denoted by the same word, οὐ γάρ τις νήσων ἱππήλατος οὐδʼ εὐλείμων αἵ θʼ ἁλὶ κεκλίαται no one of the islands which lie in the sea (as all islands do, i.e. no island at all), Od. 4.608; ἡμίονον . . ἥ τʼ ἀλγίστη δαμάσασθαι Il. 23.655; ἐσθλὸς ἐὼν γαμβρὸς ἢ πενθερός, οἵ τε μάλιστα κήδιστοι τελέθουσι Od. 8.582; αἰετοῦ οἴματʼ ἔχων . . ὅς θʼ ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν Il. 21.252, cf. 24.294; οὐδέ μιν εἰσοιχνεῦσι κυνηγέται, οἵ τε καθʼ ὕλην ἄλγεα πάσχουσιν Od. 9.120; δικασπόλοι, οἵ τε θέμιστας πρὸς Διὸς εἰρύαται Il. 1.238, cf. Od. 5.67, 101, Il. 1.279, 19.31, 24.415; οἶνός σε τρώει . ., ὅς τε καὶ ἄλλους βλάπτει Od. 21.293, cf. 14.464; πάρφασις, ἥ τʼ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων Il. 14.217; οἰκωφελίη, ἥ τε τρέφει ἀγλαὰ τέκνα Od. 14.223.
    • 7 when the antecedent is a definite group of gods or men, the relative clause with τε indicates an essential characteristic of the antecedent, Ἐρινύες, αἵ θʼ ὑπὸ γαῖαν ἀνθρώπους τείνυνται Il. 19.259; Σειρῆνας . ., αἵ ῥά τε πάντας ἀνθρώπους θέλγουσιν Od. 12.39; Φαίηκές μʼ ἄγαγον ναυσίκλυτοι, οἵ τε καὶ ἄλλους ἀνθρώπους πέμπουσιν 16.227, cf. 20.187; νυμφάων αἵ τʼ ἄλσεα καλὰ νέμονται καὶ πηγὰς ποταμῶν Il. 20.8; Λωτοφάγων, οἵ τʼ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσι Od. 9.84: similarly when the antecedent is an individual person (incl. god) or thing, the relative clause with τε indicates one of his or its general or essential characteristics or aspects, οὐ μὰ Ζῆνʼ ὅς τίς τε θεῶν ὕπατος καὶ ἄριστος Il. 23.43, cf. 2.669, Od. 5.4; Ἑρμείαο ἕκητι διακτόρου, ὅς ῥά τε πάντων ἀνθρώπων ἔργοισι χάριν καὶ κῦδος ὀπάζει 15.319; Λάμπον καὶ Φαέθονθʼ, οἵ τʼ Ἠῶ πῶλοι ἄγουσι 23.246; Τειρεσίαο μάντιος ἀλαοῦ, τοῦ τε φρένες ἔμπεδοί εἰσι 10.493; τεύχεα δύνεις ἀνδρὸς ἀριστῆος, τόν τε τρομέουσι καὶ ἄλλοι Il. 17.203, cf. 7.112; κεῖται ἀνὴρ ὅν τʼ (v.l. ὃν) ἶσον ἐτίομεν Ἕκτορι δίῳ, Αἰνείας 5.467; the relative clause sts. indicates what is customary, οὐδέ σε λήθω τιμῆς ἧς τέ μʼ ἔοικε τετιμῆσθαι μετʼ Ἀχαιοῖς 23.649; ἔνθα δʼ ἀνὴρ ἐνίαυε πελώριος, ὅς ῥά τε μῆλα οἶος ποιμαίνεσκε Od. 9.187; τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι . . ὡς ἑνός, ὅς τέ μοι ὕπνον ἀπεχθαίρει καὶ ἐδωδὴν μνωομένῳ 4.105; σῆς ἀλόχου . . ἥ τέ τοι αὔτως ἧσται ἐνὶ μεγάροισιν 13.336; καὶ κήρυκα Μέδοντα σαώσομεν, ὅς τέ μευ αἰεὶ . . κηδέσκετο 22.357, cf. 346.
    • 8 τε is used in descriptions of particular places or things when attention is called to their peculiar or characteristic features, or their position, e.g. Λιβύην, ἵνα τʼ ἄρνες ἄφαρ κεραοὶ τελέθουσι Od. 4.85; ἔνθα δέ τʼ ὄρνιθες τανυσίπτεροι εὐνάζοντο 5.65, cf. 9.124, 13.99, 100, 107, 109, 244; ἓξ δέ τέ οἱ (sc. Σκύλλῃ) δειραὶ περιμήκεες 12.90, cf. 93, 99, 105; ἐν δέ τε Γοργείη κεφαλή (in Athenaʼs αἰγίς) Il. 5.741; χαλεπὸν δέ τʼ ὀρύσσειν ἀνδράσι γε θνητοῖσι (sc. μῶλυ) Od. 10.305; δοιαὶ γάρ τε πύλαι ἀμενηνῶν εἰσὶν ὀνείρων 19.562; sts. τε draws attention to a well-known custom or permanent feature, ἀρξάμενοι τοῦ χώρου, ὅθεν τέ περ οἰνοχοεύει 21.142; ἦ μένετε Τρῶας σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔνθα τε νῆες εἰρύατʼ εὔπρυμνοι Il. 4.247, cf. Od. 6.266; ἐν ποταμῷ, ὅθι τʼ ἀρδμὸς ἔην πάντεσσι βοτοῖσιν Il. 18.521, cf. Od. 14.353.
    • 9 a part of the anatomy is defined by a clause (containing τε) which indicates a feature which universally belongs to it, κατʼ ἰσχίον, ἔνθα τε μηρὸς ἰσχίῳ ἐνστρέφεται Il. 5.305, cf. 8.83, 13.547, 16.481, 20.478; similarly a point of time is defined, ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τʼ ἤματα μακρὰ πέλονται Od. 18.367.
    • 10 τε is used in relative clauses which define a measurement of a particular thing or action by reference to the measurement (in general) of some thing or action well known in daily life, γεφύρωσεν δὲ κέλευθον μακρὴν ἠδʼ εὐρεῖαν, ὅσον τʼ ἐπὶ δουρὸς ἐρωὴ γίγνεται Il. 15.358; τοῦ δʼ ἤτοι κλέος ἔσται ὅσον τʼ ἐπικίδναται ἠώς 7.451; ὅτε τόσσον ἀπῆν ὅσσον τε γέγωνε βοήσας Od. 9.473, cf. 3.321, al.; more rarely the definition is by reference to the measurement of a particular thing or action, ἤσθιε . . ἕως ὅ τʼ ἀοιδὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄειδεν (s.v.l.) 17.358; ἥ τις δὴ τέτληκε τόσα φρεσίν, ὅσσα τʼ ἐγώ περ 19.347.
    • 11 the freq. use of τε B in similes is to be explained under one or other of the foregoing heads, e.g. when reference is made to generally known kinds of things or natural phenomena, to human experience in daily life, or to well-known phenomena of the animal world, Il. 2.456, 459, 463, 468, 470, 471, 474, 481, 3.23-5, 33, 11.415-17, al.; or when universal characteristics of gods, men, animals, etc., are indicated by relative clauses introduced by ὅς τε, ὅς ῥά τε, etc., 3.61, 151, 198, al.; or by ὥς τε, ἠΰτε, ὥς τίς τε, etc., e.g. 5.136, 17.133, Od. 4.535, ὡς εἴ τε 9.314, 14.254, etc.
  • II in post-Hom. Gr. this use of τε is more restricted; outside of Ep. and other early dactylic verse (Hes. Op. 30, 214, 233, al., Xenoph. 13.3, Thgn. 148, 359, etc.) it is not found except with relatives, and with these it has scarcely any discernible sense, so that ὅς τε in Lyr. and Trag. is for the most part only = ὅς, e.g. (possibly generalizing) Μοῖρʼ, ἅ τε πατρώϊον τῶνδʼ ἔχει τὸν εὔφρονα πότμον Pi. O. 2.35, cf. 14.2, A. Eu. 1024, E. Hec. 445 (lyr.), etc. (v. ὅστε); without generalizing force, Pi. N. 9.9, A. Pers. 297, Ch. 615, etc.; Hdt. has τά πέρ τε 1.74, ὅκως τε 2.108 codd., ὅσον τε (without a verb, as in Od. 9.325, al.) 1.126, 2.96, 3.5, al., οἷά τε 1.93 codd. (adverbially 2.175, 5.11): in Att. Prose and Com. even these uses disappear and we find only a few phrases, as ἅτε, ὥστε, ἐφʼ ᾧτε, οἷός τε; in later Gr. we find exceptionally ἔνθεν τε Hp. Ep. 17; ἀφʼ οὗ τε UPZ 62.8 (ii B.C.); ἀπʼ οὗ τε PCair.Zen. 291.3 (iii B.C.); οἵ τε GDI 215.23 (Erythrae, ii B.C.); ἥ τʼ PMag.Par. 1.2962; ὅσον τε ὀκτὼ στάδια Paus. 6.26.1; καὶ ἔστιν ἔπη Μαντικὰ ὁπόσα τε (= which) ἐπελεξάμεθα καὶ ἡμεῖς Id. 9.31.5; οἷόν τε καὶ ἐπὶ τῆς κύων φωνῆς θεωροῦμεν S.E. M. 11.28.
• C in Hom. τε is also (but less freq.) used in conjunction with other particles in contexts (mainly particular statements) such as the following:
• • • 1 in assurances, statements on oath, and threats, σχέτλιος, ἦ τʼ ἐκέλευον ἀπωσάμενον δήϊον πῦρ ἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν Il. 18.13; ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον, κύον· ἦ τέ τοι ἄγχι ἦλθε κακόν 11.362; ἦ τε is similarly used in 11.391, 17.171, 236, Od. 24.28, 311, al.; ἦ τʼ ἄν in Il. 12.69, al.; γάρ τε (s. v.l.) in οὐ γάρ τʼ οἶδα 6.367, cf. Od. 10.190; νύ τε in 1.60, 347 (but τʼ more prob. = τοι, v. σύ) ; δέ τε in ἀγορῇ δέ τʼ ἀμείνονές εἰσι καὶ ἄλλοι Il. 18.106; σὲ δέ τʼ ἐνθάδε γῦπες ἔδονται 16.836; μέν τε in σφὼ μέν τε σαώσετε λαὸν Ἀχαιῶν 13.47, cf. 4.341; εἴ πέρ τε in οὔ τοι ἔτι δηρόν γε φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης ἔσσεται, οὐδʼ εἴ πέρ τε σιδήρεα δέσματʼ ἔχῃσιν Od. 1.204, cf. 188, Il. 12.223, 245.
    • 2 also in commands, warnings, and admonitions, σίγα, μή τίς τʼ ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃ μῦθον Il. 14.90, cf. Od. 19.486; ὣς ἄγαγʼ ὡς μήτʼ ἄρ τις ἴδῃ μήτʼ ἄρ τε νοήσῃ Il. 24.337; τούσδε τʼ (v.l. δʼ) ἐᾶν 16.96 (nisi leg. τούσδʼ ἔτʼ) ; δὸς δέ τέ μʼ ἄνδρα ἑλεῖν 5.118; μηδέ τʼ ἐρώει (nisi leg. μηδʼ ἔτʼ) 2.179, 22.185.
    • 3 also in passionate utterances, in clauses which indicate the cause of the speakerʼs passion or a circumstance which might have caused others to behave more considerately towards him, ὤ μοι ἐγὼ δειλή . . ἥ τʼ . . τὸν μὲν . . θρέψασα . . ἐπιπροέηκα Il. 18.55; σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων, οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε . . ἤν τίς τε . . Od. 5.119, 120, cf. 21.87, Il. 15.468, 17.174; ἡμεῖς δʼ αὖ μαχόμεσθʼ, οἵ πέρ τʼ ἐπίκουροι ἔνειμεν and we, who (mark you) are only allies (not γαμβροί and κασίγνητοι), are fighting, 5.477; τρεῖς γάρ τʼ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοί for we, let me tell you, are three brothers, sons of Cronos (and Zeus has no prior title to power), 15.187; ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων δεινόν τʼ ἀργαλέον τε· νεμεσσῶμαι δέ τʼ ἀκούων Od. 21.169; οὐ μήν οἱ τό γε κάλλιον οὐδέ τʼ ἄμεινον Il. 24.52.
    • 4 in descriptions of particular events and things where there is no general reference, κνίση μὲν ἀνήνοθεν, ἐν δέ τε φόρμιγξ ἠπύει Od. 17.270; ὥς (= so) τέ μοι ὑβρίζοντες ὑπερφιάλως δοκέουσιν δαίνυσθαι κατὰ δῶμα 1.227; τοὺς μέν τʼ ἰητροὶ πολυφάρμακοι ἀμφιπένονται . . σὺ δʼ ἀμήχανος ἔπλευ, Ἀχιλλεῦ Il. 16.28; πόλιν πέρι δινηθήτην καρπαλίμοισι πόδεσσι, θεοὶ δέ τε πάντες ὁρῶντο dub. l. in 22.166; εὗρε δʼ ἐνὶ σπῆϊ γλαφυρῷ Θέτιν, ἀμφὶ δέ τʼ ἄλλαι εἵαθʼ ὁμηγερέες ἅλιαι θεαί 24.83 (s.v.l.); ἐν δέ τε φάρμακον ἧκε Od. 10.317; νῶϊ δέ τʼ ἄψορροι κίομεν Il. 21.456; πολλὰς γὰρ δὴ νύκτας . . ἄεσα καί τʼ ἀνέμεινα . . Ἠῶ Od. 19.342; δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τʼ ἔθηκε Il. 10.466; ἐν δέ τε οἶνον κρητῆρσιν κερόωντο Od. 20.252; so with οὐδέ τʼ (nisi leg. οὐδʼ ἔτʼ), τὸν καὶ ὑπέδδεισαν μάκαρες θεοὶ οὐδέ τʼ ἔδησαν Il. 1.406; οὐδέ τʼ ἔληγε μέγας θεός, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτόν 21.248; οὐδέ τʼ ἄειρε 23.730; οὐδέ τʼ ἔασεν 11.437, 21.596, cf. 15.709.
    • 5 ὅτε τε (when) freq. introduces a temporal clause defining a point of time in the past by means of a well-known event which occurred then, ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν; Il. 15.18; ὅτε τε Κρόνον . . Ζεὺς γαίης νέρθε καθεῖσε 14.203; ἤματι τῷ ὅτε τʼ ἦλθον Ἀμαζόνες 3.189 (but ἤματι τῷ ὅτε τε is general in 13.335; so also ὅτε πέρ τε . . κέρωνται in 4.259); ὅτε τʼ ἤλυθε νόσφιν Ἀχαιῶν ἄγγελος ἐς Θήβας 5.803, cf. 10.286, 22.102, Od. 7.323, 18.257.
    • 6 in ὅ τε (that or because) the τε has no observable meaning, χωόμενος ὅ τʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισας Il. 1.244, cf. 412, 4.32, 6.126, Od. 5.357, al.
    • 7 ἐπεί τε = ἐπεί (when) is rare in Hom., ἐπεί τʼ ἐνόησε Il. 12.393, cf. ἐπείτε.
    • 8 where τʼ ἄρ occurs in questions, e.g. πῇ τʼ ἂρ μέμονας καταδῦναι ὅμιλον; Il. 13.307, cf. 1.8, 18.188, al., ταρ (q.v.) should prob. be read, since ἄρ (α) usu. precedes a τε which is not copulative; so perh. ταρα should be read for τʼ ἄρα in Od. 1.346.
    • 9 in ἣ θέμις ἐστὶν . . ἤ τʼ ἀνδρῶν ἤ τε γυναικῶν Il. 9.276, it is not clear whether τε is copulative (τε A) or generalizing (τε B) or neither (τε C); ἤ is prob. = ἦ (accented as in ἤτοι (; ἤ τʼ ἀλκῆς ἤ τε φόβοιο is dub. l. in 17.42; ἤ τʼ = or is found in 19.148, = than in Od. 16.216.
    • 10 Rarer and later uses;
    • • a also, esp. with ἄλλος, Ἑρμεία, σὺ γὰρ αὖτε τά τʼ ἄλλα περ ἄγγελός ἐσσι Od. 5.29, cf. 17.273, Il. 23.483; ἐπεὶ τά τε ἄλλα πράττουσιν καλῶς, ἀναθεῖναι αὐτοὺς καὶ στήλην IG 2(2).1298.9, cf. Lycurg. 100 (s.v.l.); ἐκομισάμην τὸ παρὰ σοῦ ἐπιστόλιον, ἐν ᾧ ὑπέγραψάς μοι τήν τε παρὰ Ζήνωνος πρὸς Ἰεδδοῦν γεγραμμένην PCair.Zen. 18.1 (iii B.C.); εἰ οὖν περὶ τούτων ἐπιστροφὴν μὴ ποιήσει, οἵ τε λοιποί μοι τὰς χεῖρας προσοίσουσιν (-σωσιν Pap.) PPetr. 2 p.10 (iii B.C.); τῶν δὲ παρὰ ταῦτα ποιησόντων τά τε κτήνη ὑπὸ στέρεσιν ἀχθήσεσθαι πρὸς τὰ ἐκφόρια PTeb. 27.74 (ii B.C.); v. supr. A. II.3b.
      • b with ὅδε, adding a slight emphasis to the preceding word, εἰ δὴ τήνδε τε γαῖαν ἀνείρεαι Od. 13.238, cf. 15.484.
      • c τε γάρ rarely = καὶ γάρ or γάρ, Arist. APo. 75b41, de An. 405a4, PA 661b28, Pol. 1318b33, 1333a2; ἐάν τε γάρ for even if, 2 Ep.Cor. 10.8; τήν τε γὰρ ἐπιθυμίαν οὐκ ᾔδειν for I had not known even lust. Ep.Rom. 7.7.
• D Position of τε:
• • • 1 in signf. A, as an enclitic, it stands second word in the sentence, clause, or phrase, regardless of the meaning: ἐγγύθι τε Πριάμοιο καὶ Ἕκτορος near both Priam and Hector, Il. 6.317; ἡμέτεραί τʼ ἄλοχοι καὶ νήπια τέκνα 2.136, cf. 4.505, 7.295; αἰεί τε δὴ νηλὴς οὺ καὶ θράσους πλέως A. Pr. 42 codd., cf. 291 (anap.); ἄνευ τε δόλου καὶ ἀπάτης Hdt. 1.69; ὑπέρ τε σοῦ καὶ τῆς ἀδελφῆς PEnteux. 6.6 (iii B.C.); τοῖς τε πόνοις καὶ μαθήμασι Pl. R. 537a, cf. Ti. 70b; hence in E. Or. 897 πόλεος must be taken with what precedes (Porson ad loc.): but article + noun, preposition + noun are freq. regarded as forming a unity indivisible by τε, τοῖς κτανοῦσί τε A. Ch. 41 (lyr.); πρὸς βίαν τε Id. Pr. 210; also the order is freq. determined by the meaning, τε being placed immediately after the word (or first word of a phrase or clause) which it joins to what precedes or to what follows, πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε Il. 1.544; ἔξω δόμων τε καὶ πάτρας A. Pr. 665; the copulative or preparatory τε precedes many other particles, e.g. τε γάρ, τʼ ἄρα, τέ τις.
    • 2 τε is enclitic in signfs. B, C also, and stands early in its sentence, clause, or phrase (v. supr.), but many particles which follow τε in signf. A precede it in signfs. B, C, e.g. in signfs. B, C we have δέ τε, μέν τε, γάρ τε, ἀλλά τε, δʼ ἄρα τε, ὅς ῥά τε, οὔτʼ ἄρ τε, καὶ γάρ τίς τε, ὅς τίς τε, καί τε.
• E Etymology: signf. A is found also in Skt. ca, Lat. -que; for signfs. B and C cf. Skt. ca in yáḥ káś ca ‘whosoever (with following verb)ʼ, Lat. -que in quisque, ubique, plerique, usque, neque, nec (= non in necopinans, etc.), Goth. ni-h ‘not’ (also ‘and notʼ), Lat. namque (= nam).

τε, enklitische Partikel, und, von Hom. an überall das allgemeinste Bindewort, welches bloß anzeigt, daß das Wort, welchem es nachgesetzt ist, im Zusammenhange mit einem andern entweder vorausgegangenen od. nachfolgenden gefaßt werden muß.
1) der ursprüngliche Gebrauch scheint der zu sein, daß bei beiden Wörtern od. Satzgliedern, welche auf diese Weise verbunden werden sollen, τέ gesetzt, oder auch öfter wiederholt wird, wie in dem häufigen πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε, der Vater wie der Menschen so der Götter ; αὐτός τε παῖδές θʼ αἵδε, Soph. O.C. 463 ; θάνον δίψει τε λιμῷ τε, Aesch. Pers. 483 ; u. so auch in der attischen Prosa bei einzelnen Schriftstellern häufiger, wie Thuc. u. Antipho 2 α 9, β 7, γ 1 ; ὅ τε κίνδυνος ἥ τε αἰσχύνη, ib. 3, u. öfter ; bei Andern, wie Plat. seltener, ἥ τε νομὴ ἥ τε πτεροῦ φύσις, Phaedr. 248b. Mehrere τέ stehen bei einander ; Hom. εἶδός τε μέγεθός τε φυήν τʼ ἄγχιστα ἐῴκει, Il. 2.58 ; αἰεὶ γὰρ ἔρις τε φίλη πόλεμός τε μάχαι τε, 1.177 ; vgl. 561 ; H.h. Ven. 177 ; Aesch. Prom. 84 ff. 488 ff.; Soph. O.R. 300 ; u. in Prosa, Lys. 19.13 Isocr. 3.25 u. einzeln bei Andern ; viermal Xen. Cyr. 3.3.36 ; fünfmal Soph. Trach. 1084 ff. So auch bei der Verbindung von Sätzen, ὃν δʼ αὖ δήμου τʼ ἄνδρα ἴδοι βοόωντά τʼ ἐφεύροι, Il. 2.198 ; καὶ δύο τε ἀντὶ τοῦ ἑνὸς νηοὺς ῳκοδόμησε, αὐτός τε ἐκ τῆς νούσου ἀνέστη, Her. 1.22 ; φέρειν χρὴ τά τε δαιμόνια ἀναγκαίως, τά τε ἀπὸ τῶν πολεμίων ἀνδρείως, Thuc. 2.64 ; Xen. Cyr. 8.1.5. – Die vollkommene Gleichstellung spricht sich auch in Vrbdgn aus, wie πρίν γʼ ὅτʼ ἂν ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε γένηται, Od. 2.374, wo wir der elfte od. zwölfte Tag sagen, eigtl. wie der elfte, so der zwölfte Tag. – Eine genauere Verknüpfung der Wörter od. Satzglieder wird durch τὲ καί bewirkt, sowohl – als auch, nicht nur – sondern auch, αὐτοί τε καὶ ἵπποι, πύματόν τε καὶ ὕστατον u. ä., Hom., was immer gewöhnlicher und bei den Attikern die geläufigere Verbindung wird, welche die losere Anreihung mit τέ … τέ bei einigen Schriftstellern, wie Plato fast ganz verdrängt, s. oben και. – Episch ist dafür τʼ ἠδέ, Il. 2.206, 4.440, 9.99, 19.285 ; auch Aesch. Spt. 844, Pers. 26 ; sehr selten τὲ ἰδέ. – Auch umgestellt καί τε, πολλάκι δή μοι τοῦτον Ἀχαιοὶ μῦθον ἔειπον καί τέ με νεικείεσκον, Il. 19.86, was genauer aufgefaßt ist »und schalten mich auch« ; κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν, wie er aber ein böses Zeichen ist, so bringt er auch, 22.31 ; vgl. 1.521, 9.159 ; auch καί τε – καί τε, Od. 14.165. Etwas anders ist Ar. Pax 925 σὺ δὲ πρότεινε τῶν ὀλῶν, καὐτός τε χερνίπτου παραδοὺς ταύτην ἐμοί, καὶ τοῖσι θεαταῖς ῥῖπτε τῶν κριθῶν, und selbst sowohl … als auch ; vgl. Schaefer ad Dion.Hal. C.V. p. 191, wo er mehrere Beispiele beibringt, in denen καί für sich aufzufassen, τέ aber auf das Folgende zu beziehen ist. – Noch anders sind die Fälle, wo auf τέ – καί ein neues τέ folgt, ἔς τε Φωκέων χθόνα καὶ Δωρίδʼ αἶαν μηλιᾶ τε κόλπον, Aesch. Pers. 477 ; πόλει τʼ ἀρήγειν καὶ θεῶν ἐγχωρίων βωμοῖσι τέκνοις τε γῇ τε μητρί, Spt. 14, vgl. 69 ; noch auffallender αὐτός τε καὶ οἱ συμπόται τε καὶ ἑταῖροι καὶ ἑταῖραι, Plat. Rep. III.568e ; – ἄλλως τε καί s. unter ἄλλως. – Als Anakoluth sind die Fälle zu betrachten, wo in dem einen Satzgliede des mit τέ … τέ oder τέ … καί verbundenen Satzes das Partizip statt des Verbums finit. steht, also die Gleichheit der so verbundenen Glieder in der Form aufgehoben wird, ἰοῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τʼ ἔβαλλον, Il. 3.80 ; ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσιν χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος, 8.346, vgl. 15.368, wo man freilich das Hauptverbum auch auf das erste Satzglied beziehen kann ; σύν τε δύʼ ἔρχομένω καί τε πρὸὃ τοῦ ἐνόησεν, 10.224 ; νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεὺς σαίνοντάς τε κύνας, περί τε κτύπος ἦλθε ποδοῖϊν, Od. 16.6, wo man sich auch durch eine Umstellung des τέ helfen kann, es erkannte aber sowohl od. –, als auch das Geräusch (s. unten am Ende); vgl. auch ἀρώμενος, ἕως ἵκοιο γῆράς τε λιπαρὸν θρέψαιό τε φαίδιμον υἱόν, Od. 19.367. Aehnliche Beispiele aus att. Dichtern s. bei Hermann zu Vig. p. 722 u. zu Ar. Nub. 180 ; einzeln findet sich dgl. auch in Prosa ; τὸ πᾶν ἐς αὐτὸν ἐπεποιήκεε ἄλλα τε ἐπιφραζόμενος καὶ δὴ καὶ ἐς Δελφοὺς περὶ αὐτοῦ ἐπεπόμφεε, Her. 1.85 ; und eben so προσέβαλον τῷ τειχίσματι ἄλλῳ τε τρόπῳ πειράσαντες καὶ μηχανὴν προσήγαγον, Thuc. 4.100 ; vgl. Schaefer zu Dion.Hal. C.V. p. 32. Richtig bemerkt Passow, daß dieser für uns auffallende freie Gebrauch nicht sowohl aus einer Nachlässigkeit der Schriftsteller floß, als vielmehr aus der ganz allgemein verbindenden Kraft der Partikel τέ, die unser und nur in wenig Fällen wiederzugeben vermag. – Zuweilen folgt auch einem vorangegangenen τέ, mit Hintansetzung der Gleichstellung der beiden Satzglieder, ein den Gegensatz hervorhebendes δέ, wie Aesch. Pers. 616, σύ τε πέμπε χοάς – ἡμεῖς δὲ αἰτησόμεθα ; s. Soph. O.C. 367, 1139, Trach. 285 ; Seidler Eur. I.T. 1381 ; Böckh Pind. P. 5.54 ; auch einzeln in Prosa, ἔν τε τῇ τῶν ἐπῶν ποιήσει, πολλαχοῦ δὲ καὶ ἄλλοθι, Plat. Rep. III.394c ; Men. 93d ; τέ … ἔτι δέ, Andoc. 1.58 ; ἐπαινέσοντάς τε ὑμᾶς, ἔπειτα δὲ καὶ συνησθησομένους, Xen. An. 5.5.8 ; wodurch immer ein größerer Nachdruck auf das zweite Glied fällt. – Auch ἤ folgt auf ein τέ, Pind. Ol. 1.104, I. 7.35 u. einzeln in Prosa, περὶ αὐτοῦ τε ὁπότε λέγοι ὁ Σωκράτης ἢ αὖ περὶ τοῦ ἀποκρινομένου, Plat. Theaet. 143c ; Ion 535d. – Eine andere Verbindung ist noch, daß einem voranstehenden μέν ein τέ statt δέ entspricht, wo der eigentliche Ggstz mit δέ aus dem Zusammenhang zu ergänzen ist, u. τέ einfach sich an den vorigen Satz anreiht, z.B. Pind. P. 4.250, N. 8.31 ; Soph. Tr. 1012, 1234, Phil. 1045, 1410. – Noch mögen Fälle wie Eur. I.T. 1333 erwähnt werden : οὗτοί τε γὰρ σίδηρον οὐκ εἶχον χεροῖν, ἡμεῖς τε, wo wir, um die Gleichstellung auszudrücken, sagen »weder sie, noch wir hatten Eisen« ; vgl. Thuc. 4.36 ἐκεῖνοί τε γὰρ τῇ ἀτραπῷ περιελθόντων τῶν Περσῶν διεφθάρησαν, οὗτοί τε, denn wie jene umgekommen waren, so auch diese, nämlich in diesem andern Falle. – Ueber οὔτε … τέ s. οὔτε.
2) auch schon von Hom. an bei Dichtern und einzelnen Prosaikern üblich ist das einmal gesetzte τέ, welches dem mit dem Vorhergehenden zu verbindenden Worte nachgesetzt wird, oder nach einem der ersten Wörter des zweiten Satzgliedes zu stehen kommt, wie Il. 1.5, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσιν, wo eine weniger enge Verbindung und Gleichstellung bewirkt wird, und das Zweite mehr willkürlich hinzugenommen erscheint, so daß das Erste auch allein stehen könnte, was deutlich wird, wenn man hiermit etwa πατήρ ἀν, δρῶν, τε θεῶν, τε vergleicht, τὸ παρὸν τό τʼ ἐπερχόμμεν, ον. Aesch. Prom. 80 ; παραινεῖν νουθετεῖν τε, 264, u. sonst oft, wie bei den andern Tragg.; in Prosa oft bei Thuc.; einzeln bei den Rednern, Γοργίαν τε ἐάσομεν εὕδειν, Phaedr. 267a ; auch Sätze an einander reihend, ἐς μαραθῶνα τὰς νέας ὥρμιζε οὗτος, ἐκβάντας τε ἐς γῆν διέτασσε, Her. 6.107, u. öfter, wie bei Thuc., wo nicht selten das einfache und ungenügend erscheint, und die Verbindung mit und so, demnach u. ä. angemessener ist, so schließt Thuc. 1.22 seine Vorbemerkungen mit dem Satze κτῆμά τε ἐς ἀεὶ μᾶλλον ἢ ἀγώνισμα ἐς τὸ παραχρῆμα ἀκούειν ξύγκειται, und so ist das Buch.
3) in der alten Sprache Homers und im Ion., wo die Form des Demonstrativs und des Relativs noch nicht getrennt, oder vielmehr das Letztere bloßes Demonstrativ war (s. das oben unter dem Artikel ὅς Gesagte), wird τέ hinzugesetzt, um dem Relativum verbindende Kraft zu geben u. es zum Relativum zu machen ; z.B. οὐδὲ σύ γʼ ἔγνως Παλλάδʼ Ἀθηναίην, κούρην Διός, ἥ τέ τοι αἰεὶ παρίσταμαι, Od. 13.300 ; καὶ κτῆσιν ὄπασσεν, οἷά τε ᾧ οἰκῆϊ ἄναξ εὔθυμος ἔδωκεν, 14.63 ; eigtl. ist τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι ὡς ἑνός, ὅς τε μοι ὕπνον ἀπεχθαίρει, Od. 4.104 = wie um den Einen, und der verleidet mir den Schlaf, d.i. nach unserer gewöhnlichen Auffassung, welcher mir verleidet (S. Nitzsch zu Od. 1.50). Dieser bei Hom. sehr geläufige Gebrauch scheint bes. für die Ableitung des τέ aus dem Demonstrativ τοί zu sprechen, wie auch wir sagen können »um den Einen, der da«, wobei freilich nicht zu übersehen ist, daß uns der als Relativum noch jetzt geläufig ist. Aus der sinnlichen anschaulichen Sprache Homers heraus dürfte es nicht schwer halten, so auch den unter 1 erwähnten Gebrauch von τέ … τέ zu erklären. – Uebrigens ist im Attischen von diesem alten Gebrauche noch manche Spur geblieben, wie ἅτε, ὥστε, οἷός τε, ἐφʼ ᾧτε, wo τέ nach dem sonstigen attischen Sprachgebrauche als pleonastisch erscheint.
Bei Hom. werden auch zwischen dem Relativum und τέ noch andere Partikeln eingeschoben, ὅς ῥά τε, ὃς μέν τε, ὅσπερ τε. – Eben so haben andere relative Partikeln bei Hom. noch τέ bei sich, z.B. ἔνθα τε, Il. 5.305, ὅτε τε, 5.500, ὅτε πέρ τε, 10.7, ὡσεί τε, 9.481 ; vgl. auch ὥς τε, ἵνα τε, ἀλλά τε, 19.165, Od. 12.64, 67 ; ἐπεί τε, oft bei Her. – Aehnlich ist das Hinzufügen des τέ bei andern Partikeln zu betrachten : γάρ τε, etenim, Il. 1.81, 4.160, 23.156 u. sonst ; auch τὲ γάρ, 23.277 ; vgl. auch Schaefer Soph. Trach. 1021, Dion.Hal. C.V. p. 409 u. Pinzger Lycurg. 5.3 ; – μέν τε, s. μέν ; – δέ τε, und auch, und dann, bei Hom. häufig, auch so, daß ein Wort dazwischen tritt, νῦν δʼ ἅμα τʼ αὐτίκα, Il. 9.519 ; μέν τε – δέ τε, einander entsprechend, 5.139, 21.260 ; wo überall τέ die Satzglieder enger mit einander zu verknüpfen dient, wie die alte Sprache überhaupt mehr äußerlich u. sinnlich solche Verbindungen ausdrückt, welche später mehr innerlich in der Satzfügung enthalten sind.
Ueber die Stellung des τέ ist noch zu bemerken, daß es als Enklitikon eigentlich immer dem Worte, welches auf ein anderes bezogen werden soll, nachgesetzt werden müßte, aber oft eine Versetzung erleidet,
   a) beim Artikel, τά τε δῶρα, ἥ τε κόμη, τό τε εἶδος, Il. 3.54 u. sonst oft ; vgl. Plat. Hipp. 283a.
   b) wenn die beiden u. verbindenden Wörter von einer Präposition abhängig sind, tritt es gewöhnlich hinter diese, ὑπέρ τʼ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε, Soph. O.R. 253 ; ἔστʼ ἐπάλξεις καὶ πύλας, Aesch. Spt. 30 ; ἄνευ τʼ ὀρχημάτων χλιδῆς τε τῆς πάροιθεν, Pers. 599 ; Pind. P. 1.12 ; Her. 1.69, 9.7.1 ; ἔν τε πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ, Plat. Rep. I.345e ; Menex. 240a ; auch wenn die Präposition wiederholt ist, ἔν τε ἔργῳ καὶ ἐν λόγῳ, Rep. II.382e ; seltener πρὸς πόλιν τε καὶ θεούς, Aesch. Ag. 828.
   c) nach einem gen., der dem Worte vorangeht, auf welches die Partikel sich bezieht, falls er von diesem Worte abhängig ist, wie Hes. O. 19.
   d) nach einem Relativum, das auf den ganzen Satz wirkt, wie Aesch. Prom. 489, Spt. 1049, Plat. Hipp. mai. 304b, eben ro nach einem Frageworte, Il. 1.8, H.h. Apoll. 19.

τε

enclitic.

• • 1

    Repeated in and connecting correlative clauses : εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ, ἀλλά τε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον Il. 1.81, σύν τε δύʼ ἐρχομένω, καί τε πρὸ ὁ τοῦ ἐνόησεν Il. 10.224, etc.: ὄρνιθες δέ τε πολλοὶ φοιτῶσʼ, οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι Od. 2.181, etc.

  • 2

    Connecting particle, and Il. 1.5, 38, 45, 57, 66, 128, etc. : Od. 1.171, 321, Od. 2.65, 118, 153, 300, etc.

  • 3

    . . . τε . . . τε : λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα Il. 1.13, ἑκατόν τε διηκοσίων τε (not only one hundred but two) Il. 8.233. Cf. Il. 1.157, 167, 196, 263, 339, etc. : ἀνδρῶν τε θεῶν τε Od. 1.28, ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε (the eleventh or twelfth) Od. 2.374. Cf. Od. 1.145, 152, 165, 191, 242, etc.– . . . τε . . . τε . . . τε Il. 1.70, 177, Il. 2.58, etc. : Od. 2.120, Od. 5.260, Od. 14.152, etc.

  • 4

    . . . τε καὶ . . ., . . . τε . . . καὶ . . . : Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς Il. 1.7, χθιζά τε καὶ πρωϊζά (yesterday or the day before) Il. 2.303, τριχθά τε καὶ τετραχθά (in three or four pieces) Il. 3.363, δεκάκις τε καὶ εἰκοσάκις (not ten times but twenty) Il. 9.379. Cf. Il. 1.17, 23, 61, 179, 237, etc. : Od. 1.5, 25, 54, 291, 293, etc.– . . . τε . . . τε καὶ . . . Il. 1.264, etc. : Od. 1.246, etc.

  • 5

    . . . τʼ ἠδὲ (ἰδὲ) . . ., . . . τε . . . ἠδὲ (ἰδὲ) . . . Il. 1.400, Il. 2.500, Il. 4.147, etc. : Od. 1.12, Od. 4.604, etc.

  • 6

    . . . τε . . . δὲ . . . Il. 5.359, Il. 9.519, etc. : Od. 15.546, Od. 16.432, etc.– . . . τε, μηδὲ . . . Od. 21.310.

  • 7

    Marking an assertion as general or indefinite, in frequentative meaning of habitual action, characteristic attribute, fixed condition, permanent significance: ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες Αἰγαίωνα Il. 1.403, ἐν δαίθʼ, ὅτε πέρ τε οἶνον κέρωνται Il. 4.259, σφῶϊν μέν τʼ ἐπέοικεν ἑστάμεν =Il. 4.341, τρεῖς γάρ τʼ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοί Il. 15.187, καί τέ με νεικείεσκον Il. 19.86. Cf. Il. 1.521, Il. 2.754, Il. 5.306, 340, Il. 9.410, Il. 13.279, etc.: ἔχει δέ τε κίονας Od. 1.53, ἄλλοτε μέν τε γόῳ τέρπομαι Od. 4.102, Ἰθάκῃ δέ τε καὶ περὶ πασέων 608, κνισῆεν δέ τε δῶμα περιστεναχίζεται Od. 10.10, ἕκαθεν δέ τε ἄστυ φάτʼ εἶναι Od. 17.25. Cf. Od. 1.215, Od. 4.387, 497, Od. 5.29, Od. 9.26, Od. 11.123, Od. 12.64, etc.

  • 8

    Thus in gnomic utterances and maxims: καὶ γάρ τʼ ὄναρ ἐκ Διός ἐστιν Il. 1.63, μάλα τʼ ἔκλυον αὐτοῦ Il. 1.218, ληϊστοὶ μὲν γάρ τε βόες Il. 9.406, στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί 497, ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω Il. 17.32, etc.: τὰ γάρ τʼ ἀναθήματα δαιτός Od. 1.152, οὐ γάρ τʼ αἶψα θεῶν τρέπεται νόος Od. 3.147, θεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν Od. 4.379, μάλιστα δέ τʼ ἔκλυον αὐτοί Od. 6.185, etc.

    And in similes Il. 2.210, 456, Il. 3.11, 25, Il. 4.77, 277, Il. 5.137, Il. 8.338, Il. 10.362, etc.: Od. 4.535, etc.

  • 9

    With relatives: ἅσσα τε Il. 10.208 = 409.– ἔνθα τε Il. 4.247, Il. 14.215, etc.: Od. 8.363, Od. 11.475, etc.– ἐπεί τε Il. 11.87, 562, Il. 12.393.– ἵνα τε Il. 9.441, Il. 22.325, etc.: Od. 4.85, Od. 10.417, etc.– ὅθεν τε Od. 3.321, Od. 4.358, etc.– ὅθι τε Il. 8.83, etc.: Od. 1.50, Od. 5.280, etc.– οἷός τε Il. 7.208, Il. 17.157: Od. 5.422, Od. 15.379, etc.– ὅσ(σ)ος τε Il. 2.468, Il. 3.12, etc.: Od. 5.484, Od. 10.113, etc.– ὅτε τε Il. 2.471, Il. 14.522, etc.: Od. 18.257, Od. 22.301, etc.

    For ὅ τε, ὅς τε, ὅς τίς τε see ὁ 4.b, ὅς2 (II) 1.b, ὅς τις 1.

    For ὥς τε see ὡς 1, ὡς 2 3 (10).

    For ὡς εἴ τε see εἰ 6, εἰ 7.

  • 10

    With τις Il. 2.292, Il. 14.90, Il. 17.542, etc.: Od. 5.120, Od. 19.486, etc.

  • 11

    For τʼ ἄρα, τʼ ἄρ see ἄρα 8.

    For ἦ τε see ἦ2 1.b.γ.

    For ἤ τε (ἤτε) see ἠέ 1, ἠέ 3.

  • 12

    With εἴ περ Il. 4.261, etc.: Od. 1.188, etc.

  • 13

    In definite statements, etc., app. by intrusion or corruption: δὸς δέ τέ μʼ ἄνδρα ἑλεῖν, ὃς ... Il. 5.118, δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τ ἔθηκεν Il. 10.466, τοὺς μέν τʼ ἰητροὶ ἀμφιπένονται Il. 16.28, σὲ δέ τʼ ἐνθάδε γῦπες ἔδονται 836, οὐδέ τʼ ἔληγεν Il. 21.248, οὐ μήν οἱ τό γε κάλλιον οὐδέ τʼ ἄμεινον Il. 24.52, etc.: ἐν δέ τε φάρμακον ἧκεν Od. 10.317, οὐδέ τʼ ἀοιδήν Od. 12.198, πέρασαν δέ τε δεῦρʼ ἀγαγόντες Od. 15.428, νεμεσσῶμαι δέ τʼ ἀκούων Od. 21.169, etc.

τε

• Α1 connective,
• • a joining words and phrases. ἐς ἔρανον φίλαν τε Σίπυλον O. 1.38 νέκταρ ἀμβροσίαν τε O. 1.62 βίαν παρθένον τε O. 1.88 ταχυτὰς ποδῶν ἀκμαί τʼ ἰσχύος O. 1.96 ἔρεισμʼ Ἀκράγαντος εὐωνύμων τε πατέρων ἄωτον O. 2.7 Πυθῶνι Ἰσθμοῖ τε O. 2.50 Κύκνον Ἀοῦς τε παῖδʼ Αἰθίοπα O. 2.83 ἄνδρα μᾶλλον εὐεργέταν πραπίσιν ἀφθονέστερόν τε χέρα O. 2.94 τὸ λαλαγῆσαι θέλων κρυφόν τε θέμεν (τιθέμεν coni. Hermann) O. 2.97 ὑπὸ βουθυσίαις ἀέθλων τε πεμπαμέροις ἁμίλλαις O. 5.6 πόνος δαπάνα τε O. 5.15 ζώναν καταθηκαμένα κάλπιδά τʼ O. 6.40 ἀγῶνας ἔχει μοῖράν τʼ ἀέθλων O. 6.79 λύραι μολπαί τε O. 6.97 τῶνδε κείνων τε O. 6.102 Ὀλυμπίᾳ Πυθοῖ τε νικώντεσσιν O. 7.10 παῖδʼ Ἀφροδίτας Ἀελίοιό τε νύμφαν O. 7.14 πελώριον ἄνδρα πατέρα τε O. 7.17 ζωοῖσιν ἑρπόντεσσί θʼ ὁμοῖα O. 7.52 τεθμὸν Ὀλυμπιονίκαν ἄνδρα τε O. 7.89 παῖς ὁ Λατοῦς εὐρυμέδων τε Ποσειδάν O. 8.31 Θέμις θυγάτηρ τε O. 9.15 πόλεμον μάχαν τε πᾶσαν O. 9.40 Πύρρα Δευκαλίων τε O. 9.43 πόλιν δʼ ὤπασεν λαόν τε διαιτᾶν O. 9.66 υἱὸν δʼ Ἄκτορος Αἰγίνας τε Μενοίτιον O. 9.70 προξενίᾳ δʼ ἀρετᾷ τʼ O. 9.83 ὡραῖος ἐὼν καὶ καλὸς κάλλιστά τε ῥέξαις O. 9.94 Ἰολάου τύμβος ἐνναλίᾳ τʼ Ἐλευσὶς O. 9.98 ὑπὸ στερεῷ πυρὶ πλαγαῖς τε σιδάρου O. 10.37 σὺν Ὀλυμπιάδι πρώτᾳ νικαφορίαισί τε O. 10.59 ἐκ Πυθῶνος Ἰσθμοῖ τʼ O. 12.18 Εὐνομία κασιγνήτα τε O. 13.6 σταδίου τιμὰν διαύλου θʼ O. 13.37 Μοίσαις Ὀλιγαιθίδαισίν τʼ O. 13.97 Δὶ Ἐνυαλίῳ τʼ O. 13.106 στεφάνοισι ἵπποις τε P. 1.37 ταῦτα νόῳ τιθέμεν εὔανδρόν τε χώραν P. 1.40 ἁγητὴρ ἀνήρ, υἱῷ τʼ ἐπιτελλόμενος (cf. A. 4. a infra) P. 1.70 ἀνδρῶν ἵππων τε P. 2.2 παρθένος ὅ τʼ ἐναγώνιος Ἑρμᾶς P. 2.10 ξεινίαν κοίταν ἄθεμίν τε δόλον P. 3.32 Λατοίδαισιν Πυθῶνί τʼ P. 4.3 Ἀπόλλων ἅ τε Πυθὼ P. 4.66 νύκτεσσιν ἔν θʼ ἁμέραις P. 4.130 “ἐκ πόντου σαώθη ἔκ τε ματρυιᾶς ἀθέων βελέων” P. 4.162 Ζήταν Κάλαίν τʼ P. 4.182 δήσαις ἐμβάλλων τʼ P. 4.235 πάχει μάκει τε P. 4.245 ἀπὸ γᾶς ἀπό τε κτεάνων P. 4.290 Ἡρακλέος ἐκγόνους Αἰγιμιοῦ τε P. 5.72 [θʼ (codd.: om. byz.) P. 5.100] σφὸν ὄλβον υἱῷ τε κοινὰν χάριν ἔνδικόν τʼ Ἀρκεσίλᾳ (bis) P. 5.102 νόον φέρβεται γλῶσσάν τε P. 5.111 ἐπʼ ἔργοισιν ἀμφί τε βουλαῖς P. 5.119 πατρὶ τεῷ, Θρασύβουλε, κοινάν τε γενεᾷ νίκαν P. 6.15 στεροπᾶν κεραυνῶν τε P. 6.24 [τίνα πάτραν, τίνα τʼ οἶκον (τʼ del. Boeckh) P. 7.6 κεραυνῷ τόξοισί τʼ Ἀπόλλωνος P. 8.18 ποίᾳ Παρνασσίδι Δωριεῖ τε κώμῳ P. 8.20 “κύμασιν ῥιπαῖς τʼ ἀνέμων” P. 9.48 καλλίσταν πόλιν ἀμφέπει κλεινάν τʼ ἀέθλοις P. 9.70 παντὶ θυμῷ σύν τε δίκᾳ P. 9.96 τέλος ἀρχά τε P. 10.10 θαλίαις εὐφαμίαις τε P. 10.35 ἐν καὶ παλαιτέροις νέαισίν τε παρθένοισι μέλημα P. 10.59 ἑπταπύλοισι Θήβαις χάριν ἀγῶνί τε Κίρρας P. 11.12 τὸ δὲ νέαις ἀλόχοις ἔχθιστον ἀμπλάκιον καλύψαι τʼ ἀμάχανον P. 11.26 ἄκρον ἑλὼν ἡσυχᾷ τε νεμόμενος P. 11.55 ἀθανάτων ἀνδρῶν τε P. 12.4 δέξαι στεφάνωμα τόδʼ ἐκ Πυθῶνος εὐδόξῳ Μίδᾳ αὐτόν τέ νιν P. 12.6 Σερίφῳ λαοῖσί τε P. 12.12 ἅρμα Νεμέᾳ τʼ N. 1.7 θάμβει δυσφόρῳ τερπνῷ τε N. 1.56 στεφάνων ἀρετᾶν τε N. 3.8 ἐὼν καλὸς ἔρδων τʼ ἐοικότα N. 3.19 Αἰακῷ γένει τε N. 3.28 κυνῶν δολίων θʼ ἑρκέων N. 3.51 τετραορίας ἥροάς τʼ N. 4.29 τεθμὸς ὧραί τʼ N. 4.34 οὐρανοῦ βασιλῆες πόντου τʼ N. 4.67 ἐπὶ πάσας ὁλκάδος ἔν τʼ ἀκάτῳ N. 5.2 Αἰακίδας ἐγέραιρεν ματρόπολίν τε N. 5.8 Θέτιν Πηλέα θʼ N. 5.26 ἁ Νεμέα μὲν ἄραρεν μείς τʼ ἐπιχώριος N. 5.44 ἀφνεὸς πενιχρός τε N. 7.19 ἐπεὶ ψεύδεσί οἱ ποτανᾷ τε μαχανᾷ σεμνὸν ἔπεστί τι (supp. Hermann: τε om. codd.) N. 7.22 τεῶν Διός τʼ ἐκγόνων N. 7.50 ξεῖνον ἀδελφεόν τʼ N. 7.86 ἥβᾳ λιπαρῷ τε γήραι N. 7.99 τρὶς τετράκι τʼ N. 7.104 Διὸς Αἰγίνας τε N. 8.6 πάτρᾳ Χαριάδαις τʼ (Sandys: τε codd.) N. 8.46 τὰν Ἀδράστου τάν τε Καδμείων ἔριν N. 8.51 πατρίων οἴκων ἀπό τʼ Ἄργεος N. 9.14 ὅπλοισιν ἱππείοις τε σὺν ἔντεσιν N. 9.22 σὺν νεότατι γένωνται σύν τε δίκᾳ N. 9.44 Δαναοῦ πόλιν ἀγλαοθρόνων τε πεντήκοντα κορᾶν N. 10.1 Ζεὺς ἐπʼ Ἀλκμήναν Δανάαν τε μολὼν N. 10.11 πατρὶ δʼ Ἀδράστοιο Λυγκεῖ τε N. 10.12 ποτὶ βουθυσίαν Ἥρας ἀέθλων τε κρίσιν N. 10.23 Θρασύκλου Ἀντία τε N. 10.40 ποδῶν χειρῶν τε (Er. Schmid: ποδῶν τε χειρῶν (τε) codd.) N. 10.48 θεὸς ἔμμεναι οἰκεῖν τʼ οὐρανῷ N. 10.58 Ἀρισταγόραν πάτραν τʼ N. 11.20 κωμάσαις ἀνδησάμενός τε N. 11.28 αἶσαν Ἐρχομενοῖό τε πατρῴαν ἄρουραν I. 1.35 καὶ τόθι κλειναῖς τʼ Ἐρεχθειδᾶν χαρίτεσσιν ἀραρὼς (τʼ supp. Bergk, om. codd.: καὶ τόθι. κλειναῖς δʼ coni. Heyne) I. 2.19 φθιμένων ζωῶν τε φωτῶν I. 4.10 κἀν γουνοῖς Ἀθανᾶν ἔν τʼ Ἀδραστείοις ἀέθλοις I. 4.26 ἁλὸς ἐξευρὼν θέναρ, ναυτιλίαισί τε πορθμὸν ἡμερώσαις (? c. τε v. 55) I. 4.57 διπλόαν νίκαν ἀνεφάνατο παίδων τε τρίταν (τε supp. Hermann, om. codd.) I. 4.71 Κάστορος δʼ αἰχμὰ Πολυδεύκεός τʼ I. 5.33 Αἰακοῦ παιδῶν τε I. 5.35 Ἰσθμοῦ δεσπότᾳ Νηρείδεσσί τε πεντήκοντα I. 6.6 Ἀίδαν γῆράς τε I. 6.15 Κλωθὼ κασιγνήτας τε I. 6.17 αἰνέων δὲ καὶ Ἕκτορα Ἀμφιάρηόν τε I. 7.33 Κλεάνδρῳ τις ἁλικίᾳ τε I. 8.1 υἱέες υἱέων τʼ ἀρηίφιλοι παῖδες I. 8.25 Ζεὺς ἀγλαός τʼ ἔρισαν Ποσειδὰν I. 8.27 Αἴγιναν σφετέραν τε ῥίζαν I. 8.56 οἷοι δʼ ἀρετὰν δελφῖνες ἐν πόντῳ, ταμίαι τε σοφοὶ Μοισᾶν ἀγωνίων τʼ ἀέθλων (bis) I. 9.7—8. Ἀγαμήδει Τρεφωνίῳ θʼ fr. 2. 2. Ἐνιαυτὸς ὧραί τε Pae. 1.6 Θρονίας Ἄβδηρε χαλκοθώραξ [Ποσ]ειδᾶνός τε παῖ Pae. 2.2 Ἀπόλλωνα πάρ τʼ Ἀφρο[δίταν Pae. 2.5 πόλεμον Διὸς Ἐννοσίδαν τε Pae. 4.41 κεραυνῷ τριόδοντί τε Pae. 4.43 πλούτου πειρῶν μακάρων τʼ ἐπιχώριον τεθμὸν ἀπωσάμενος Pae. 4.46 ἔταις τεοῖσιν ἐμαῖς τε τιμαῖς Pae. 6.11 σὺν πατρὶ Μναμοσύνᾳ τε Pae. 6.56 τεκέων ἀλόχων τε Pae. 8.78 καλάμῳ μήδεσί τε φρενὸς Pae. 9.37 κρόταλʼ αἰθομένα τε δαὶς Δ. 2. 10. στεφάνων τᾶν τʼ ἐαριδρόπων ἀοιδᾶν fr. 75. 6. πάνδοξον Αἰολάδα σταθμὸν υἱοῦ τε Παγώνδα Παρθ. 2. 10. Ἀγασικλέει ἐσλοῖς τε γονεῦσιν Παρθ. 2. 40. ἔν τε Πίσᾳ Παρθ. 2. 49. πέλλαι πίθοι <τε> (supp. Schwartz: τε om. codd. Plutarchi) *fr. 104b. 5.* ἵπποις γυμνασίοισι <τε> (supp. Boeckh, om. codd. Plutarchi) Θρ. 7. 6. τερπνῶν χαλεπῶν τε fr. 131b. 4. σθένει κραιπνοὶ σοφίᾳ τε μέγιστοι ἄνδρες fr. 133. 4. ἄνακτι πατρί τε fr. 140a. 64 (38). πόντον ὠκείας τʼ ῥιπάς fr. 140c. 2. μένω[ν Ἀμ]φιτρύωνί τε σᾶμα χέω[ν (τε in lacuna add. Snell) fr. 169. 48. ἀγλαὰ χθὼν πόντου τε ῥιπαὶ fr. 220. 3. θεὸν ἄνδρα τε fr. 224. κάπρων λεόντων τε fr. 238. where τε joins words in apposition, ὁ Βάττου δʼ ἕπεται παλαιὸς ὄλβος πύργος ἄστεος ὄμμα τε φαεννότατον P. 5.56 πρόσθα μὲν ἶς Ἀχελωίου τὸν ἀοιδότατον Εὐρωπία κράνα Μέλανός τε ῥοαὶ τρέφον κάλαμον (τε ποταμου ροαι Π: ποταμοῦ del. Wil.) fr. 70. 2. διδύμας χάριτας εἰ κατέβαν ὑγίειαν ἄγων κῶμόν τʼ P. 3.73 where the coordination is irregular, cf. A. 4 infra, Οὐλυμπιονίκαν δέξαι Χαρίτων θʼ ἕκατι τόνδε κῶμον O. 4.9 Ἰσθμοῖ τά τʼ ἐν Νεμέᾳ O. 13.98 ὁ Φοίνιξ ὁ Τυρσανῶν τʼ ἀλαλατὸς P. 1.72 ξεστὸν ὅταν δίφρον ἔν θʼ ἅρματα πεισιχάλινα καταζευγνύῃ σθένος ἵππιον P. 2.11 παρθενίοις ὑπό τʼ ἀπλάτοις ὀφίων κεφαλαῖς P. 12.9 παρθενηίοις παίδων τʼ ἐφίζοισα γλεφάροις N. 8.2 Πυθῶθεν Ὀλυμπιάδων τʼ ἐξαιρέτοις Ἀλφεοῦ ἔρνεσι φράξαι χεῖρα I. 1.65 ἔπειμι γῆρας ἔς τε τὸν μόρσιμον αἰῶνα I. 7.41 καλῶν μὲν ὦν μοῖράν τε τερπνῶν fr. 42. 3. θεόν, τὸν Βρόμιον, τὸν Ἐριβόαν τε βροτοὶ καλέομεν (τε om. codd. nonnulli) fr. 75. 10.
  • b joining clauses χρυσέαισί τʼ ἄν ἵπποις (Er. Schmid: κἀν, ἀν codd.) O. 1.41 ὃς Ἕκτορα σφᾶλε Κύκνον τε θανάτῳ πόρεν O. 2.82 κολλᾷ τε O. 5.13 αἰτήσων πόλιν δαιδάλλειν, σέ τʼ, Ὀλυμπιόνικε, φέρειν γῆρας O. 5.21 ὃς ἄνασσε Φαισάνᾳ λάχε τʼ Ἀλφεὸν οἰκεῖν O. 6.34 (Ἑρμᾶν) ὃς ἔχει Ἀρκαδίαν τʼ εὐάνορα τιμᾷ O. 6.80 ὅσσα δὲ μὴ πεφίληκε Ζεύς, ἀτύζονται ὅς τʼ ἐν αἰνᾷ Ταρτάρῳ κεῖται P. 1.15 ὃς Πριάμοιο πόλιν πέρσεν τελεύτασέν τε πόνους Δαναοῖς P. 1.54 ἤθελον Χίρωνά κε ζώειν βάσσαισί τʼ ἄρχειν P. 3.4 “κέλεται γὰρ ἑὰν ψυχὰν κομίξαι δέρμα τε ἄγειν” P. 4.161, cf. P. 4.294 ὅτι μοι ὑπάντασεν μαντευμάτων τʼ ἐφάψατο συγγόνοισι τέχναις P. 8.60 εὔχομαι ταύταν ἀρετὰν κελαδῆσαι, ὑπὲρ πολλῶν τε τιμαλφεῖν N. 9.54 εἰ δέ τις μορφᾷ παραμεύσεται ἄλλους, ἔν τʼ ἀέθλοισιν ἀριστεύων ἐπέδειξεν βίαν N. 11.14 εἰ γάρ τις πράσσει θεοδμάτους ἀρετὰν σύν τέ οἱ δαίμων φυτεύει δόξαν I. 6.12 οὕνεκα δίδυμαι γένοντο θύγατρες Ζηνί τε ἅδον (Er. Schmid: θʼ ἅδον cod.) 1. 8. 18. with irregular coordination, ὕμνον κελάδησε ὅρμον στεφάνων πέμψαντα Θήβαις τʼ ἐν ἑπταπύλοις οὕνεκ Ἀμφιτρύωνος κτἑ N. 4.19, cf. N. 5.26, A. 4 infra.
  • c joining sentences [τέκε τε (byz.: ἃ τέκε codd.: ἔτεκε Boehmer) O. 1.89] Σικελίας τʼ O. 2.9 Ἀχιλλέα τʼ O. 2.79 μετάλλασσέν τε O. 6.62 O. 8.19 εὐφράνθη τε O. 9.62 Ἄργει τʼ ἔσχεθε O. 9.88 ὁπᾷ τε O. 10.11 μέλει τε O. 10.14 δέξαι τε (δὲ v. l.) O. 13.29 Νέμεά τʼ O. 13.34 ὅσσα τε O. 13.43 εὗρεν δεῖξέν τε O. 13.75 ἀλαθής τε O. 13.98 τά τʼ ἐσσόμενα O. 13.103 κλέπτει τε P. 3.29 ἕδνα τε P. 3.94 κυλινδέσκοντό τε P. 4.209 λιτάς τʼ P. 4.217 καταίνησάν τε P. 4.222 ἔν τʼ ὠκεανοῦ P. 4.251 Παιάν τέ σοι τιμᾷ φάος P. 4.270 εὐθύτονόν τε P. 5.90 τίν τʼ, Ἐλέλιχθον P. 6.50 ἅρπασʼ, ἔνεικέ τε P. 9.6 “στάξοισι θήσονταί τε” P. 9.63 ὁδοί τε P. 9.68 ἄφωνοί θʼ P. 9.98 στρατῷ τʼ P. 10.8 χαίρει γελᾷ θʼ P. 10.36 δάφνᾳ τε P. 10.40 ἔπεφνέ τε P. 10.46 ἀδελφεοῖσί τʼ P. 10.69 μάντιν τʼ ὄλεσσε (perhaps with μέν v. 31) P. 11.33 κατένευσέν τε N. 1.14 ἰδίᾳ τʼ N. 3.24 κάπρους τʼ N. 3.47 γόνον τέ οἱ φέρτατον ἀτίταλλεν N. 3.57 πίτναν τʼ N. 5.11 φράσθη κατένευσέν τε N. 5.34 τόλμαν τε N. 7.59 ἔν τε δαμόταις N. 7.65 πατρί τʼ (codd.: δʼ Heyne e Σ.) N. 10.12 εἶδʼ Ἀπόλλων μιν πόρε τʼ I. 2.18 ἁδυπνόῳ τε I. 2.25 πέλονται ἔν τʼ ἀγωνίοις I. 5.7 ὔμμε τʼ I. 6.19 εἶπέν τε I. 6.51 τόν τε Θεμιστίου ὀρθώσαντες οἶκον I. 6.65 υἱοῖσί τε I. 6.68 φέρει γὰρ ἄγει τʼ I. 7.22 μάτρωί τʼ I. 7.24 ἔσσυταί τε I. 8.61 ἀμφί τε Pae. 2.97 ἐρικυδέα τʼ Pae. 5.39 ἔκλαγξέ θʼ (G—H: τε Π.) Πα. 8A. 10. Εὐρίπου τε Pae. 9.49 ἀλκάεσσά τε Δ. 2. 17. δεῦτʼ ἐν χορόν, Ὀλύμπιοι, ἐπί τε κλυτὰν πέμπετε χάριν fr. 75. 2. Διόθεν τε fr. 75. 7. ἐναργέα τʼ fr. 75. 13. τελευταί τε fr. 108a. 4.
• 2 in enumeration,
• • a AB τε C τε (D τε) ἕδος νέμων, ἀέθλων τε κορυφὰν πόρον τʼ Ἀλφεοῦ O. 2.13 ὧν εἷς μὲν Κάμιρον πρεσβύτατόν τε Ἰάλυσον ἔτεκεν Λίνδον τʼ O. 7.74 ὅ τʼ ἐν Ἄργει τά τʼ ἐν Ἀρκαδίᾳ ἀγῶνές τʼ Πέλλανά τ· Αἰγίνᾳ τε ἐν Μεγάροισίν τʼ O. 7.83—6. ἐπʼ Ἀλφεοῦ ῥεέθροισιν Πυθοῖ τʼ μηνός τε O. 13.38 ὦ πότνιʼ Ἀγλαία φιλησίμολπέ τʼ Εὐφροσύνα Θαλία τʼ O. 14.14—5. Ζηνὸς Ἀλκμήνας θʼ ἑλικογλεφάρου Λήδας τε P. 4.172 ὤρεγον χεῖρας, στεφάνοισί τέ μιν ποίας ἔρεπτον, μειλιχίοις τε λόγοις ἀγαπάζοντʼ P. 4.240 ἔν τʼ ὠκεανοῦ πελάγεσσι μίγεν πόντῳ τʼ ἐρυθρῷ Λαμνιᾶν τʼ ἔθνει γυναικῶν P. 4.251—2. ἐπʼ Ἀπόλλωνός τε κράνᾳ ἔν τε σοφοῖς P. 4.294—5. νέμει, πόρεν τε κίθαριν, δίδωσί τε μυχόν τʼ ἀμφέπει P. 5.65 ἔν τε πέφανταί θʼ ὅσαι τʼ θεός τε P. 5.114—7. Μεγάροις δʼ ἔχεις γέρας μυχῷ τʼ ἐν Μαραθῶνος, Ἥρας τʼ ἀγῶν δάμασσας ἔργῳ P. 8.78—80. παντᾷ δὲ χοροὶ παρθένων λυρᾶν τε βοαὶ καναχαί τʼ αὐλῶν δονέονται P. 10.39 λυγρόν τʼ ἔρανον Πολυδέκτᾳ θῆκε ματρός τʼ ἔμπεδον δουλοσύναν τό τʼ ἀναγκαῖον λέχος P. 12.14 παρὰ Κασταλίαν τε πόντου τε γέφυρʼ βοτάνα τε N. 6.37—42. παρὰ πεζοβόαις ἵπποις τε ναῶν τʼ ἐν μάχαις N. 9.34 ἐκράτησε δὲ καί ποθʼ Ἕλλανα στρατὸν Πυθῶνι, τύχᾳ τε μολὼν καὶ τὸν Ἰσθμοῖ καὶ Νεμέᾳ στέφανον, Μοίσαισί τʼ ἔδωκ ἀρόσαι N. 10.25—6. “θέλεις <ναίειν ἐμοὶ> σύν τʼ Ἀθαναίᾳ κελαινεγχεῖ τʼ Ἄρει” N. 10.84 Ποσειδάωνι Ἰσθμῷ τε ζαθέᾳ Ὀγχηστίαισίν τʼ ἀιόνεσσιν I. 1.32 ναίει τετίματαί τε Ἥβαν τʼ ὀπυίει I. 4.59 Φυλακίδᾳ γὰρ ἦλθον, ὦ Μοῖσα, ταμίας Πυθέᾳ τε κώμων Εὐθυμένει τε I. 6.58 αἵμασσε γεφύρωσέ τʼ Ἑλέναν τʼ ἐλύσατο I. 8.51 στοναχαὶ μανίαι τʼ ἀλαλαί τʼ Δ. 2. 13. τότε βάλλεται ἴων φόβαι, ῥόδα τε κόμαισι μείγνυται, ἀχεῖ τʼ ὀμφαὶ οἰχνεῖ τε χοροί fr. 75. 16—9 in apposition, βωμοὺς ἐγέραρεν ἁμίλλαις, ἵπποις ἡμιόνοις τε μοναμπυκίᾳ τε O. 5.6—7.
  • b AB τε καὶ C (καὶ D) ἀμφέπει Δάματρα λευκίππου τε θυγατρὸς ἑορτὰν καὶ Ζηνὸς Αἰτναίου κράτος O. 6.96 χείρεσσι ποσίν τε καὶ ἅρματι O. 10.62 ἐν τᾷ γὰρ Εὐνομία ναίει κασιγνήτα τε Δίκα καὶ ὁμότροφος Εἰρήνα (v. l. κασίγνηταί) O. 13.6—7. “τότε γὰρ μεγάλας ἐξανίστανται Λακεδαίμονος Ἀργείου τε κόλπου καὶ Μυκηνᾶν” P. 4.49 Λακεδαίμονι ἐν Ἄργει τε καὶ ζαθέᾳ Πύλῳ P. 5.70 Ἐμμενίδαις ποταμίᾳ τʼ Ἀκράγαντι καὶ μὰν Ξενοκράτει P. 6.6 ὄφρα Θέμιν ἱερὰν Πυθῶνά τε καὶ ὀρθοδίκαν γᾶς ὀμφαλόν κελαδήσετʼ P. 11.9 Νεμέας Ἐπιδαυρόθεν τʼ ἄπο καὶ Μεγάρων N. 3.84 πῦρ δὲ παγκρατὲς θρασυμαχάνων τε λεόντων ὄνυχας ὀξυτάτους ἀκμὰν καὶ δεινοτάτων σχάσαις ὀδόντων (καὶ Ahlwardt: τε codd.) N. 4.62—4. Μοῖσά τοι κολλᾷ χρυσόν, ἔν τε λευκὸν ἐλέφανθʼ ἁμᾶ καὶ λείριον ἄνθεμον ποντίας ὑφελοῖσʼ ἐέρσας N. 7.78 σέθεν, Ἀμφιτρύων, παῖδας προσειπεῖν, τὸν Μινύα τε μυχὸν καὶ τὸ Δάματρος κλυτὸν ἄλσος Ἐλευσῖνα καὶ Εὔβοιαν I. 1.56
  • c AB τε C τε καὶ D ἀείδει μὲν ἄλσος ἁγνὸν τὸ τεὸν ποταμόν τε ὤανον ἐγχωρίαν τε λίμναν καὶ σεμνοὺς ὀχετούς O. 5.11—12. τῶν ἄνθεσι Διαγόρας ἐστεφανώσατο δὶς κλεινᾷ τʼ ἐν Ἰσθμῷ τετράκις εὐτυχέων Νεμέᾳ τʼ ἄλλαν ἐπʼ ἄλλᾳ καὶ κρανααῖς ἐν Ἀθάναις O. 7.81—3.
  • d miscellaneous τε, καὶ connections Ἄργει θʼ (δʼ v. l.) ὅσσα ὅσα τʼ Πέλλανά τε καὶ Σικύων καὶ Μέγαρʼ Αἰακιδᾶν τʼ εὐερκὲς ἄλσος, ἅ τʼ Ἐλευσὶς καὶ λιπαρὰ Μαραθών, ταί θʼ ἅ τʼ Εὔβοια O. 13.107—112. Ζῆνα καὶ ῥιπὰς ἀνέμους τʼ ἐκάλει νύκτας τε καὶ πόντου κελεύθους ἄματά τʼ εὔφρονα καὶ μοῖραν P. 4.194—6.
  • e μέν τε, v. μέν.
  • f A καὶ BC τε, v. καί.
• 3 in anaphora [ἤρειδε Ποσειδάν, ἤρειδέν τέ μιν (δέ coni. Hermann) O. 9.32] ἐκ πόντου ἔκ τε ματρυιᾶς ἀθέων βελέων P. 4.162 ἀπὸ γᾶς ἀπό τε κτεάνων P. 4.290 κἀν γουνοῖς Ἀθανᾶν ἔν τʼ Ἀδραστείοις ἀέθλοις I. 4.26 ὑπὲρ χθονὸς ὑπέρ τʼ ὠκεανοῦ Pae. 8.15 χάλκεοι μὲν τοῖχοι, χάλκ[εαί] θʼ ὑπὸ κίονες ἔστασαν Πα. 8. 68, cf. O. 9.94, [N. 1.37]
• 4
• • a where τε is irregularly connective, almost καὶ ταῦτα. (for irregularly positioned τε, v. A. 1. a, b, sub fin.; μέν τε; B. b.; D: cf. Schr., Pyth. Comm., on P. 1.75) πατρῴαν μάλιστα πρὸς στάθμαν ἔβα, πάτρῳ τʼ ἐπερχόμενος ἀγλαίαν ἅπασαν (Bergk: ἔδειξεν ἅπασαν codd.) P. 6.46 ἵσταμαι δὴ ποσσὶ κούφοις, ἀμπνέων τε πρίν τι φάμεν N. 8.19 cf. P. 1.70 ἀλλʼ ἔμπαν μεγαλανορίαις ἐμβαίνομεν, ἔργα τε πολλὰ μενοινῶντες N. 11.45
  • b where τε is inclusive rather than connective τὶν δʼ ἐν Ἰσθμῷ διπλόα θάλλοισʼ ἀρετά, Φυλακίδα, κεῖται, Νεμέᾳ δὲ καὶ ἀμφοῖν Πυθέᾳ τε, παγκρατίου (ἀμφοτέροις ὑμῖν, σοί τε καὶ τῷ Πυθέᾳ Σ: v. W. Schulze, Q. E., 416; Kl. Schr., 325) I. 5.19
  • c in hendiadys ἀνὰ δʼ ἡμιόνοις ξεστᾷ τʼ ἀπήνᾳ P. 4.94
  • d and, in particular Ἐμμενίδαις Θήρωνί τʼ O. 3.39 αἱ δὲ πρώτιστον μὲν ὕμνησαν Διὸς ἀρχόμεναι σεμνὰν Θέτιν Πηλέα θʼ, ὥς τέ νιν ἁβρὰ Κρηθεὶς Ἱππολύτα δόλῳ πεδᾶσαι ἤθελε N. 5.26 [
  • e dub. ἀρχαῖον ὀτρύνων λόγον, ὡς, ἐπεὶ μόλεν, ὥς τʼ οὐ λαθὼν χρυσόθρονον Ἥραν κροκωτὸν σπάργανον ἐγκατέβα (τʼ del. Hermann, edd. plerique) N. 1.37]
• B τε τε combined, where the first τε is not connective.
• • a joining words, phrases, sentences δίφρον τε χρύσεον πτέροισίν τʼ ἀκάμαντας ἵππους O. 1.87 εἴη σέ τε πατεῖν, ἐμέ τε ὁμιλεῖν O. 1.115 ἐγκωμίων τε μελέων λυρᾶν τε τυγχανέμεν O. 2.47 Τυνδαρίδαις τε χρύσεον ἁδεῖν καλλιπλοκάμῳ θʼ Ἐλένᾳ O. 3.1 αἴτει σκιαρόν τε φύτευμα στέφανόν τʼ ἀρετᾶν O. 3.18 ἀκαμαντόποδός τʼ ἀπήνας δέκευ Ψαύμιός τε δῶρα O. 5.3 Ζεῦ, Κρόνιόν τε ναίων λόφον τιμῶν τʼ Ἀλφεὸν O. 5.18 ὄφρα κελεύθῳ τʼ ἐν καθαρᾷ βάσομεν ὄκχον ἵκωμαί τε O. 6.23 ἑορτάν τε τεθμόν τε O. 6.69 [O. 7.5, v. B. b. infra] πατρί τε κόρᾳ τʼ ἐγχειβρόμῳ O. 7.43 Δία τε φοινικοστερόπαν σεμνόν τʼ ἀκρωτήριον Ἄλιδος O. 9.6 σόν τε, Κασταλία, πάρα Ἀλφεοῦ τε ῥέεθρον O. 9.17 ἔκ τʼ Ἄργεος ἔκ τε Θηβᾶν O. 9.68 ἔλσαις ὅλον τε στρατὸν λᾴαν τε πᾶσαν O. 10.43 ἁδυεπής τε λύρα γλυκύς τʼ αὐλὸς O. 10.93 ἰδέᾳ τε καλὸν ὥρᾳ τε κεκραμένον O. 10.103 Τερψίᾳ θʼ Ἐριτίμῳ τʼ (θʼ om. codd. nonnulli.) O. 13.42 μῆτίν τε γαρύων πόλεμόν τʼ O. 13.50 ταί θʼ ὑπὲρ Κύμας ἁλιερκέες ὄχθαι Σικελία τʼ P. 1.18 “ἁνία τʼ ἀντʼ ἐρετμῶν δίφρους τε νωμάσοισιν” P. 4.18 ξυνὸν ἁρμόζοισα θεῷ τε γάμον μιχθέντα κούρᾳ θʼ Ὑψέος εὐρυβίᾳ P. 9.13 ἀκόντεσσίν τε χαλκέοις φασγάνῳ τε P. 9.20 Αἰγίνᾳ τε γάρ, φαμί, Νίσου τʼ ἐν λόφῳ P. 9.90 πέφνεν τε ματέρα θῆκέ τʼ Αἴγισθον ἐν φοναῖς P. 11.37 τὰ μὲν ἐν ἅρμασι καλλίνικοι πάλαι Ὀλυμπίᾳ τʼ ἀγώνων πολυφάτων ἔσχον θοὰν ἀκτῖνα σὺν ἵπποις, Πυθοῖ τε ἤλεγξαν Ἑλλανίδα στρατιὰν ὠκύτατι (codd.: τʼ del. Pauw: Ὀλυμπίαθʼ Maas) P. 11.47—9. ἤτοι τό τε θεσπέσιον Φόρκοιʼ ἀμαύρωσεν γένος λυγρόν τʼ ἔρανον Πολυδέκτᾳ θῆκε P. 12.13—4. ἐγὼ δὲ κείνων τέ μιν ὀάροις λύρᾳ τε κοινάσομαι N. 3.11 οἴκοι τʼ ἐκράτει Νίσου τʼ ἐν εὐαγκεῖ λόφῳ N. 5.45—6. πόλιός θʼ ὑπὲρ φίλας ἀστῶν θʼ ὑπὲρ τῶνδʼ N. 8.13 ἔν τε γυμνοῖσι σταδίοις σφίσιν ἔν τʼ ἀσπιδοδούποισιν ὁπλίταις δρόμοις I. 1.23 τοὶ μὲν ὦν λέγονται πρόξενοί τʼ ἀμφικτιόνων κελαδεννᾶς τʼ ὀρφανοί ὕβριος I. 4.8 ἱπποτρόφοι τʼ ἐγένοντο, χαλκέῳ τʼ Ἄρει ἅδον I. 4.14—5. ἔν τε φορμίγγεσσιν ἐν αὐλῶν τε παμφώνοις ὁμοκλαῖς I. 5.27 φέρει γὰρ Ἰσθμοῖ νίκαν παγκρατίου, σθένει τʼ ἔκπαγλος ἰδεῖν τε μορφάεις I. 7.22 σώφρονές τʼ ἐγένοντο πινυτοί τε θυμόν I. 8.26 κεραυνοῦ τε κρέσσον ἄλλο βέλος διώξει χερὶ τριόδοντός τʼ I. 8.35 Ἀλκαθόου τʼ ἀγὼν σὺν τύχᾳ ἐν Ἐπιδαύρῳ τε νεότας I. 8.67 Οὐρανοῦ τʼ εὐπέπλῳ θυγατρὶ Μναμοσύνᾳ κόραισί τʼ Πα. 7B. 15. θεοί· πολύβατον οἵ τʼ ἄστεος ὀμφαλὸν οἰχνεῖτε πανδαίδαλόν τʼ εὐκλέʼ ἀγοράν fr. 75. 3. ζωσαμένα τε πέπλον ὠκέως χερσίν τʼ ἐν μαλακαῖσιν ὅρπακ ἀγλαὸν δάφνας ὀχέοισα Παρθ. 2. 6.
  • b with irregular coordination ἔννεπε κρυφᾷ τις ὕδατος ὅτι τε πυρὶ ζέοισαν εἰς ἀκμὰν μαχαίρᾳ τάμον κατὰ μέλη, τραπέζαισί τʼ διεδάσαντο (τε = σε, Christ, Wackernagel) O. 1.48 τᾷ μὲν ὁ Χρυσοκόμας πραΰμητίν τʼ Ἐλείθυιαν παρέστασέν τε Μοίρας (παρέστασʼ ἔν coni. Peek, Phil., 1958, 319) O. 6.42 συμποσίου τε χάριν κᾶδός τε τιμάσαις O. 7.5 ἔχω καλά τε φράσαι, τόλμα τε ὀρνύει λέγειν O. 13.11 ἀμφί τε Λατοίδα σοφίᾳ βαθυκόλπων τε Μοισᾶν P. 1.12 τὶν δʼ ἐπέοικεν Ἥρας πόσιν τε πειθέμεν κόραν τε γλαυκώπιδα N. 7.95 “υἱὸν χεῖρας Ἄρεί τʼ ἐναλίγκιον στεροπαῖσί τʼ ἀκμὰν ποδῶν” (Ἄρει χεῖρας ἐναλ. codd., transp. Hermann, τʼ add. Boeckh) I. 8.37 ἀλλά οἱ παρά τε πυρὰν τάφον θʼ I. 8.57 ὁ δʼ ἀντίον ἀνὰ κάρα τʼ ἄειρ[ε] ἔρριψεν ἑάν τʼ ἔφανεν φυὰν (ἄειρ[ε νέᾳ τε] e. g. Snell) Πα. 20. 10-12. ἵππων τʼ ὠκυπόδων πολυγνώταις ἐπὶ νίκαις (deest τε alterum propter lacunam) Παρθ. 2. 44. ὃς Ζεφύρου τε σιγάζει πνοὰς αἰψηράς, ὁπόταν τε χειμῶνος σθένει φρίσσων Βορέας ἐπισπέρχησʼ Παρθ. 2. 16—8.
  • c in apposition. δεῖξέν τε Κοιρανίδᾳ πᾶσαν τελευτὰν πράγματος, ὥς τʼ ὥς τʼ O. 13.75—6. τῶν μὲν κλέος ἐσλὸν Εὐφάμου τʼ ἐκράνθη σόν τε, Περικλύμεν P. 4.175 ἡρώων ἄωτοι περιναιεταόντων ἤθελον κείνου γε πείθεσθʼ ἀναξίαις ἑκόντες, οἵ τε κρανααῖς ἐν Ἀθάναισιν ἅρμοζον στρατόν, οἵ τʼ ἀνὰ Σπάρταν Πελοπηιάδαι N. 8.11—12. μισθὸς γὰρ ἄλλοις ἄλλος ἐπʼ ἔργμασιν ἀνθρώποις γλυκύς, μηλοβότα τʼ ἀρότᾳ τʼ ὀρνιχολόχῳ τε καὶ ὃν πόντος τράφει I. 1.48 Τροίας ἶνας ἐκταμὼν δορί Μέμνονός τε βίαν ὑπέρθυμον Ἕκτορά τʼ ἄλλους τʼ ἀριστέας I. 8.54
  • d in anaphora ὅσσα τʼ ἔριξε λευκωλένῳ ἄκναμπτον Ἥρᾳ μένος ἀντερείδων ὅσα τε Πολιάδι Πα. 6. 87—9, cf. O. 13.75—6.
  • e in enumeration, τε τε τε νέαισί θʼ ἑορταῖς ἰσχύος τʼ ἀνδρῶν ἁμίλλαις ἅρμασί τε γλαφυροῖς ἄμφαινε κυδαίνων πόλιν N. 9.11—2.
• C τε in combination with other particles
• • a τε δέ, ἐσθὰς δʼ ἀμφοτέρα μιν ἔχεν, ἅ τε Μαγνήτων ἐπιχώριος ἀμφὶ δὲ παρδαλέᾳ στέγετο P. 4.80 ὁ μέν που τεοῖς τε μήδεσι τοῦτʼ ἔπραξεν, τὸ δὲ συγγενὲς ἐμβέβακεν ἴχνεσιν πατρὸς P. 10.11 ἴσχει τε γὰρ ὄλβος οὐ μείονα φθόνον. ὁ δὲ χαμηλὰ πνέων ἄφαντον βρέμει P. 11.29—30. ὁ δʼ ἄφ[αρ π]λεκτόν τε χαλκὸν ὑπερη[. .].ε τεῖρε δὲ fr. 169. 26—9.
  • b τε δὲ τε, τί ἔρδων φίλος σοί τε, καρτερόβρεντα Κρονίδα, φίλος δὲ Μοίσαις, Εὐθυμίᾳ τε μέλων εἴην fr. 155. 1.
  • c δὲ τε δέ, v. δέ, N. 5.51—4.
  • d τε οὐδέ, Οὐλυμπίᾳ τε Θεόγνητον οὐ κατελέγχεις, οὐδὲ Κλειτομάχοιο νίκαν Ἰσθμοῖ θρασύγυιον P. 8.36 cf. οὔτε οὐδέ.
  • e οὔτε τε οὐ, ἐν σχερῷ δʼ οὔτʼ ὦν μέλαιναι καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι, δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει ἄνθος εὐῶδες φέρειν N. 11.40 [
  • f dub., τε ἤ, Δί <τε> μισγομέναν ἢ Διὸς παρʼ ἀδελφεοῖσιν (supp. Hermann: Διὶ μισγ. codd.: Ζηνὶ μισγ. Tricl.) I. 8.35]
  • g τε ἠδέ, καὶ τότʼ ἐγὼ σαρκῶν τ᾽ ἐνοπὰν < ˘˘? > ἠδ᾽ ὀστέων στεναγμὸν βαρύν” fr. 168. 5.
  • h τε καί, v. καί.
• D not in second position
• • a νέοις ἐν ἀέθλοις ἐν μάχαις τε πολέμου O. 2.44 ὑπὸ σπλάγχνων ὑπʼ ὠδῖνός τʼ ἐρατᾶς (ὑπʼ ὠδίνεσσʼ ἐραταῖς coni. Wil., Snell) O. 6.43 ἐν Μεγάροισίν τʼ O. 7.86 ἐν πόντῳ ἐν χέρσῳ τε O. 12.4 ἐν τρόπῳ ἐν μελέταις τʼ O. 14.18 ἐπʼ Ἀπόλλωνός τε κράνᾳ P. 4.294 ἐν δίκᾳ τε N. 5.14 παρὰ Κασταλίαν τε N. 6.37 ἐν σοφοῖς ἀνδρῶν ἐν δικαίοις τε N. 8.41 ὑπὲρ πολλῶν τε N. 9.54 ἔν τε φορμίγγεσσιν ἐν αὐλῶν τε παμφώνοις ὁμοκλαῖς I. 5.27 ἐπὶ θρῆνόν τε πολύφαμον ἔχεαν I. 8.58 ]ἐν δαιτί τε Πα. 13. a. 21.
  • b after art. τὸν Μινύα τε μυχόν I. 1.56 τίμαθεν γὰρ τὰ πάλαι τὰ νῦν τʼ Παρθ. 2. 43.
  • c after voc. Αἶαν, τεόν τʼ ἐν δαιτί, Ἰλιάδα (Hermann: Αἰάντειόν τʼ codd.: Αἰάντεόν τʼ Boeckh) O. 9.112
  • d v. also A. 1. a, b sub. fin.; A. 4; B. b.; μέν τε.
• E fragg. θεᾶς θʼ Pae. 3.15 ἀγ]λαάν τʼ ἐς αὐλὰν Pae. 7.3 φωνᾷ τά τʼ ἐόντα τε κα[ὶ Pae. 8.83 ἥρωί τε βω[ Πα. 13. a. 1. ]ιόν τε σκόπελον Δ. 3. 10. ]ς τε χάρμας Δ. 3. 13. ]εες τʼ ἀοιδαί Δ. 3. 16. ]αν λέχεα τʼ ἀνα[γ]καῖα δολ[ Δ. 4. 15. ]γένος τε δαιμο[ Δ. 4. 45. ]σι τε ῥοδ[ Δ. 4. c. 2. χάριτάς τʼ fr. 128. 1. ]ισσαι τε φιλοφροσύναι Θρ. 4. 14. ]ν ὀρθαι τε Θρ. 4. 16. ἐπερχόμενόν τε *fr. 140c. 1* λιπαρᾶν τε fr. 196. κακόφρονά τʼ fr. 211. ξεινοδόκησέν τε fr. 311. Φερσεφόνᾳ ματρί τε ?fr. 346c. 1.

τε (cf. que): enclitic conj., and; correl., τέ.. τέ (both.. and), also τέ.. καί, and with ἠδέ. τέ has some uses in Homer of which only traces remain in the later language. Their exact force cannot always be discerned, and the particle itself remams untranslatable. It attaches itself esp. to rel. words (seemingly as if they needed a connective), ὅς τέ, οἷός τε, ὅσος τε, ἔνθα τε, ἵνα τε, ἐπεί τε, ὥς τε, etc.; thus in Att. (with special meanings), οἷός τε, ὥστε. So τίς τε (τὶς), ἄλλα τε, γάρ τε, μέν τε, δέ τε, ἀτάρ τε, οὐδέ τε. In all these cases with or without a corresponding τέ in the connected clause, Il. 1.81, Il. 19.164. Many Latin words may be compared (for form, not necessarily for sense) with these combinations of τέ, namque, atque, quisque, etc.

τε

• • Iand, answering to Lat. que, as καί to et. It may simply join clauses, as ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας Κίλλαν τε ζαθέην, Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις Il.; or it may be repeated as τε, . . τε . ., both . . and . ., as πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε Hom. So also τε . ., καὶ . ., as διαστήτην Ἀτρείδης τε καὶ δῖος Ἀχιλλεύς Il., etc.: —used to show coincidence of Time, μεσαμβρίη τέ ἐστι καὶ τὸ κάρτα γίγνεται ψυχρόν Hdt., etc.
  • • 2the combination καί τε is peculiar to Epic, and also, Hom.
  • IIin Epic Poetry, τε is attached to many relative Pronouns or Particles, without altering their sense, as ὅστε, ὅσος τε, γάρ τε, δέ τε, μέν τε, ἔνθα τε, ἵνα τε, etc.: in Attic, this τε was dropped, except in a few words, as ἅτε, ὥστε, ἐφʼ ᾧτε, οἷός τε, ἔστε.