τμητός
τμητός, cut, shaped by cutting
τμη-τός, ή, όν,
- cut, shaped by cutting, τ. ἱμάντες S. El. 747, E. Hipp. 1245; τμητοῖς ὁλκοῖς S. El. 863 (lyr.); τυρὸς τ. Antiph. 133.9 (anap.), cf. Anaxandr. 30.1.
- 2 that can be cut or severed, ὡς τὸ τμητικὸν πρὸς τὸ τμητόν Arist. Metaph. 1020b29, cf. Mete. 387a7, Theoc. 25.275.
τμητός, ή, όν:
1 coupé, taillé, Soph. El. 747 ; Eur. Hipp. 1245 ||
2 qu’on peut couper ou séparer, divisible, Thcr. Idyl. 25, 275 ; Arstt. Metaph. 4, 15, 1 ; Plut. M. 106d, 883d.
Étym. vb. de τέμνω.
1. doorgesneden.
2. door te snijden.
τμητός, geschnitten ; τμητοῖς ἱμᾶσι, Soph. El. 737, wie Eur. Hipp. 1245 ; auch von Furchen, τμητοῖς ὁλκοῖς ἐγκῦρσαι, Soph. El. 852 ; zerschnitten, zerstört, getrennt.
τμητός, ή, όν
τέμνω
- 1cut, shaped by cutting, Soph., Eur.
- 2that can be cut or severed, Theocr.