τρίμορφος
τρίμορφος, three-formed
τρί-μορφος, ον,
- three-formed, Ἑκάτη τριοδῖτι, τρίμορφε, τριπρόσωπε Chariclid. 1, cf. Lyc. 1176, Corn. ND 34; τὸν τ. θεὸν ἔτι κυόμενον ἐν τῷ ᾠῷ Orph. Fr. 60; χαῖρε πάτερ κόσμου, χαῖρε τρίμορφε θεός CIG 4971 (Egypt), Sammelb. 6128.
- II pl., = τρεῖς, Μοῖραι τ. the three fates, A. Pr. 516.
τρί·μορφος, ος, ον [ῐ]
1 à trois formes, ép. d’Hékatè, Chariclid. (Ath. 325b); Corn. 35, p. 208, 3 Osann ||
2 triple, en parl. des Parques, Eschl. Pr. 516.
Étym. τρ. μορφή.
τρίμορφος, dreigestaltig, Aesch. Prom. 516, μοῖραι.
Hécate, a ti, Hécate, trimorfa, te conjuro
τρίμορφος
τρί-μορφος, ον,
μορφή
- three-formed:—in pl. = τρεῖς, Μοῖραι τρ. the three fates, Aesch.