τυννοῦτος
τυννοῦτος, so small, so little
τυννοῦτος, ον, and ο, lengthd. form of τυννός,
- so small, so little, Ar. Th. 745; commonly with ι demonstr., τυννουτοσί, -ονί, Id. Ach. 367, Eq. 1220; gen. and dat. τυννουτουί, -ῳί, Id. Nu. 392 (anap.), Ra. 139.
τυννοῦτος, *τυνναύτη, τυννοῦτο, si petit, Ar. Th. 745 ; att. c. le préc. avec ι démonstr. att. : τυννουτοσί, Ar. Ach. 362 ; gén. τυννουτουΐ, Ar. Nub. 392 ; dat. τυννουτῳΐ, Ar. Ach. 367 ; acc. τυννουτονί, Ar. Eq. 1221.
τυννοῦτος, ον, att. τυννουτοσί, τυννουτονί, von τυννός gebildet, wie τηλικοῦτος von τηλίκος, so klein, so wenig, tantillus, Ar. Ach. 345, Eq. 1216, Nub. 868.
τυννοῦτος
lengthd. form of τυννός, Lat.
- tantillus, Ar.; with ι demonstr., τυννουτοσί, -ονί, Ar.; gen. and dat. τυννουτουί, -ῳί, Ar.