μηδείς

μηδείς, μηδεμίᾰ, μηδέν (i.e. μηδὲ εἷς, μηδὲ μία, μηδὲ ἕν): fem. μηδὲ ἴα or μηδεΐα (or -έϊα) IG 12(2).6.12 (Mytil.):—

• not one, not even one, nobody (in neut. nothing), once in Hom. (who elsewh. uses μή τις, v. μήτις), ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι Il. 18.500; μή πως . . μηδὲν ἀνύσσῃς Hes. Op. 395; μηδὲν ἄγαν Pi. Fr. 216, etc.: rare in pl. (μηδαμοί being used in Ion.), μηδένες ἄλλοι X. HG 5.4.20; μηδένας Pl. Euthd. 303c.
• • • 2 μηδὲ εἷς (so written) is found in Att. Inscrr., as IG 1(2).114.41, 2(2).487.9 (μηδʼhενί ib. 12.73.6), but is used esp. in an emphatic sense, not even one, μηδὲ ἕν Ar. Pl. 37: freq. with an intervening Particle or Prep., μηδʼ ἂν ἕνα Pl. Cra. 414d; μηδʼ ἐν ἑνὶ χρόνῳ Id. Prm. 156c; μηδʼ ἐξ ἑνός Id. Phdr. 245d; μηδʼ ἐφʼ ἑνί Id. R. 553d; μηδὲ περὶ ἑνός Id. Tht. 171c; μηδʼ ὑφʼ ἑνός, μηδʼ ὑπὸ μιᾶς, Id. Smp. 222d, Alc. 1.122a; μηδὲ ὑφʼ ἑνός IG 1(2).32.8.
  • II nobody, naught, good for naught, κἄμʼ ἴσον τῷ μ. S. OC 918: pl., οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας Id. Aj. 1114; μηδέν or τὸ μηδέν as Subst., naught, nothing, κεἰ τὸ μ. ἐξερῶ Id. Ant. 234; μ. λέγειν to say what is naught, X. Cyr. 8.3.20, etc.; ἡ ἡμετέρη εὐδαιμονίη . . ἀπέρριπται ἐς τὸ μ. Hdt. 1.32; τοῦ μηδενὸς ἀξίη Id. 6.137; ἐπὶ μηδὲν ἔρχεσθαι S. El. 1000; ἐς τὸ μ. ἥκειν E. Hec. 622; of persons, τὸ μ. a good-for-nothing, τὸ μ. εἶναι, of a eunuch, Hdt. 8.106; τοιγὰρ σὺ δέξαι μʼ ἐς τὸ σὸν στέγος, τὴν μηδὲν ἐς τὸ μ. S. El. 1166; κἂν τὸ μ. ὦ Id. Tr. 1107; τὸ μ. ὄντας Id. Aj. 1275; ὁ μ. ὤν ib. 767; ὅτʼ οὐδὲν ὢν τοῦ μηδὲν ἀντέστης ὕπερ ib. 1231, cf. 1094, E. Hec. 843, etc.; ἧττον αὐτοῖς ἔνι ἢ τὸ μ., i.e. it is a mere impossibility, Pl. Tht. 180a; also μ. εἶναι without the Art., Luc. Rh.Pr. 2.
  • III neut. μηδέν as Adv., not at all, by no means, μηδὲν ἐγκέλευʼ ἄγαν A. Pr. 72, cf. 344; μ. διαφέρειν πλὴν ὀνόματι Pl. Plt. 280a, etc.: with an Adv., μ. αἰνικτηρίως A. Pr. 949: freq. with Comp., μ. μᾶλλον, ἧσσον, etc., S. Aj. 280, 1329, etc.— When other negatives, also derived from μή, are used with it, they do not destroy, but strengthen the negation, μηδέποτε μηδὲν αἰσχρὸν ποιήσας ἔλπιζε λήσειν never hope to escape, when you have done anything base. Isoc. 1.16; cf. μηθείς.

μηδείς, μηδεμία, μηδέν, gen. μηδενός, μηδεμιᾶς, für μηδὲ εἷς, keiner, auch nicht Einer, vgl. μηδέ ; in denselben Verbindungen wie μή ; bei Hom. nur Il. 18.500 : ὁ δʼ ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι. – Beim Verbot, μηδὲν πόνει, Aesch. Prom. 342, ταῦτα μέντοι μηδὲν αἰνικτηρίως, gar nicht rätselhaft, ἔκφραζε, 951, μηδὲν φοβηθῇς, 128 ; hortativ, μηδὲν αἱματώμεθα, Ag. 1641 ; ὑπέρκοπον μηδέν ποτʼ εἴπῃς εἰς θεοὺς ἔπος, Soph. Aj. 128 ; τρέσητε μηδέν, Ant. 712 ; so oft adverbial, καί μοι μηδὲν ἀχθεσθῇς, Plat. Gorg. 486a ; nachdrücklicher als das einfache μή, wie μηδὲν ἀθυμήσητε Xen. An. 5.4.19, öfter ; in den Conditional- und Absichtssätzen, κἂν μηδεὶς ἐᾷ, Soph. Aj. 1163, ὁ μηδὲν εἰδώς, O.R. 397 ; ὅπως μηδεμία τὸ αὑτῆς αἰσθήσεται, Plat. Rep. V.460c ; gehäuft, μηδενὶ μηδὲν μηδεμίαν δύναμιν ἔχειν κοινωνίας εἰς μηδέν, Soph. 251c ; – ἀπορρεῖ κἀπὶ μηδὲν ἔρχεται, Soph. El. 988, das Nichts, wie εἰς τὸ μηδὲν ἥκομεν Eur. Hec. 622 ; Sp., εἰς τὸ μηδὲν καταντᾷ, Pol. 4.34.2 ; – τὸ μηδέν, Her. 1.32, auch von einem Verschnittenen, 8.106, wie auch Soph. sagt κἂν τὸ μηδὲν ὤν, Trach. 1097, der so gut wie Nichts, schwach ist, τὸ μηδὲν ὄντας ἐν τροπῇ δορός, die Nichts waren, Aj. 1254, ὁ μηδὲν ὤν, 754 ; δέξαι με τὴν μηδὲν ἐς τὸ μηδέν, El. 1157 ; καὶ μὴ τὸ μηδὲν ἄλγος εἰς μέγʼ οἴσετε, O.R. 638 ; τὰ μηδὲν ὄντα, Eur. Trach. 609 ; μηδὲν λέγειν, im Ggstz von δικαίων δεῖσθαι, Xen. Cyr. 8.3.20. – μηδέν steht oft adverbial, in Nichts, auf keine Weise, μηδὲν διαφέρειν, Plat. Polit. 280a (s. oben); μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν, wir wollen uns also gar nicht wundern, Rep. X.597a. – Der plur. μηδένες ist selten, Soph. Aj. 1114 ; Plat. Euthyd. 303b ; Xen. Hell. 5.4.20 ; vgl. μηδαμός ; – μηθείς, μηθέν, späte, unattische Form von Arist. an.

μηδείς

Neut. μηδέν

[μηδέ + εἶς.]

Absol. in neut., nothing : ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι (double neg., refused to accept anything) Il. 18.500 (the μή implying that the will was concerned).

μηδείς

• 1no one, nothing σοφοὶ δὲ καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν ἔπος αἴνησαν περισσῶς fr. 35b. ὁ δὲ μηδὲν ἔχων ὑπὸ σιγᾷ μελαίνᾳ κάρα κέκρυπται Παρθ. 1. 10.

μηδείς i. e. μηδὲ εἷς, μηδὲ μία, μηδὲ ἕν

• • Iand not one, related to οὐδείς as μή to οὐ, Il., etc.; —rare in Pl., Xen.
  • • 2μηδὲ εἷς, which (so written) is never elided even in Attic, retained the first emphatic sense not even one, and often had a Particle between, as μηδʼ ἂν εἷς, or a prep., μηδʼ ἐξ ἑνός, μηδὲ περὶ ἑνός etc., Plat.
  • IInobody, naught, good for naught, ὁ μηδείς Soph.; pl., οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας Soph.:— so, μηδέν or τὸ μηδέν often as Subst., naught, nothing, Soph.; μηδὲν λέγειν to say what is naught, Xen.; τοῦ μηδενὸς ἄξιος Hdt.; ἐς τὸ μηδὲν ἥκειν Eur.;—and of persons, τὸ μηδέν a good for naught, τὸ μηδὲν εἶναι of an eunuch, Hdt.; τὸ μ. ὄντας Soph.
  • IIIneut. μηδέν as adv. not at all, by no means, Aesch., etc.