φιλέρημος
φιλέρημος, fond of solitude
φῐλ-έρημος, ον,
- fond of solitude, Hp. Ep. 12, Lyr.Alex.Adesp. 7.10, Ph. 1.490, 506, Corn. ND 30, Orph. H. 56.2, Vett.Val. 43.14, AP 5.8 (Rufin.), 9.373.
φιλ·έρημος, ος, ον [ῐ] qui aime la solitude, l’isolement, Hpc. 1275, 37 ; Anth. 5, 9 ; 9, 373 ; Orph. H. 55, 2 ; Phil. 1, 506.
φιλέρημος, die Einsamkeit liebend, gern allein, ἡ, Rufin. 25 (V.9).