φιλόπαις
φιλόπαις, loving its young
φῐλό-παις, παιδος, ὁ, ἡ,
- loving boys, Pl. R. 474d, Theoc. 12.29, Phld. Acad.Ind. p.48 M.; φ. χέλυς singing the love of boys, Simon. 183.6; φ. νόσος Call. Epigr. 46.6 Pf.
- 2 loving oneʼs children, Aristaenet. 1.13, IG 12(5).292.7 (Paros), Jul. Ep. 89b; χελιδών AP 10.16 (Theaet.).
- 3 φ. νόμοι laws which favour children, Luc. Abd. 18, 19.
- II = πράσιον, Plin. HN 20.241, Ps.-Dsc. 3.105.
φιλό·παις, gén. -παιδος (ὁ, ἡ) [ῐ]
1 qui aime ses enfants, Aristén. 1, 13 ; en parl. d’un oiseau qui aime ses petits, Anth. 10, 16 ||
2 qui aime les jeunes garçons, Plat. Rsp. 474d ; Thcr. Idyl. 12, 29 ; Luc. Am. 4 ; p. suite, qui concerne l’amour pour les jeunes garçons, Call. Epigr. 48, 6.
Étym. φ. παῖς.
φιλόπαις, αιδος,
1) seine Kinder liebend ; χέλυς Simonid. 48 (VII.24); χελιδών Theaet. 2 (APP 361.
2) Knaben liebend, wie παιδεραστής ; Theocr. 12.29 ; Leon.Alex. 1 (XII.60); Strat. 94 (XII.255); φλόξ Mel. 6, 18 (XII.49, 81), u. öfter ; νόσος φιλ., das Uebel der Knabenliebe, Callim. 14 (XII.150); u. in Prosa, Plat. Rep. V.474d.
1) seine Kinder liebend ; χέλυς Simonid. 48 (VII.24); χελιδών Theaet. 2 (APP 361.
2) Knaben liebend, wie παιδεραστής ; Theocr. 12.29 ; Leon.Alex. 1 (XII.60); Strat. 94 (XII.255); φλόξ Mel. 6, 18 (XII.49, 81), u. öfter ; νόσος φιλ., das Uebel der Knabenliebe, Callim. 14 (XII.150); u. in Prosa, Plat. Rep. V.474d.
φιλόπαις
φῐλό-παις,
- loving its young, χελιδών Anth.