φιλότεκνος
φιλότεκνος, loving one’s children
φῐλότεκν-ος, ον,
- loving oneʼs children or offspring, Hdt. 2.66, E. HF 636, Ph. 356, Ar. Th. 752, Ep.Tit. 2.4; ἦθος φ. D.S. 34/5.11: Comp., αἱ μητέρες -ότεραι Arist. EN 1168a25; Sup. -ότατος Plu. Aem. 6: τὸ φ., = φιλοτεκνία, Id. Mult. 2.93f.
φιλό·τεκνος, ος, ον :
1 qui aime ses enfants, Eur. H.f. 636 ; Ar. Th. 752 ; Arstt. Nic. 9, 7, 7 ; Plut. Æmil. 6 ; τὸ φ. Plut. M. 93f, c. φιλοτεκνία ||
2 qui aime ses petits, Hdt. 2, 66 ; Arstt. H.A. 6, 11, 2 ; Call. Cer. 84 ||
Cp. -ότερος, Arstt. Nic. 9, 7, 7 ; Spt. 4 Macc. 15, 5 ; sup. -ότατος, Plut. M. 213e, Æmil. 6 ; Naz. 1, 904b ; Horap. 1, 53.
Étym. φ. τέκνον.
φιλότεκνος, Kinder, Junge liebend, Kinderfreund ; πᾶσιν ἀνθρώποισιν φιλότεκνος βίος Eur. Phoen. 972, vgl. 359 ; Ar. Th. 752 ; Her. 2.66 ; – Kompar., Arist. eth. 9.7.
Strong 5388
**
loving one's children (Hdt., Arist., Plut., al.): of women, joined with φίλανδρος, q.v., Tit 2:4.†
φιλότεκνος
φῐλό-τεκνος, ον,
- loving oneʼs children or offspring, Hdt., Eur.