χαλίκρατος
χαλί·κρατος [ᾰᾱ], ion. χαλί·κρητος, ος, ον [ᾰ] non mélangé, pur, en parl. du vin, Eschl. fr. 388 ; Archil. 64 ; A. Rh. 1, 473 ; Anth. 5, 294.
Étym. χάλις, κεράννυμι.
χαλίκρατος, [ρᾱ], ion. χαλίκρητος, ungemischt, vom Weine, Archil. frg. 1, in ionischer Form, wie χαλίκρητοι σπονδαί Aesch. frg. 438 ; Ap.Rh. 1.473 ; νᾶμα Agath. 8 (V.244). – Kompar. χαλικρότερος Nic. Al. 626, für χαλικρατότερος ; vgl. Schäfer bei Naeke Choeril. p. 273.