χαλιμάζω
χαλιμ-άζω,
- = τὸ περὶ τὰς συνουσίας πείθεσθαι (fort. ἐπτοῆσθαι), Epich. 200 (χαλικ- cod. Philem.Gloss.).
χαλιμάζω [ᾰῑ] (seul. prés.) mener une vie de coureuse, Epich. (Eust. 1471, 3).
Étym. χαλιμάς.
χαλιμάζω, eine χαλίμη sein, sich so gebehrden, Suid.