χνοάω

χνοάω,

• commoner form of foreg., of a girlʼs cheeks, μᾶλα τεὰ . . χνοάοντα Theoc. 27.50: more freq. of youths, τὴν παρειὰν χνοῶν Luc. Bacch. 2; c. acc. cogn., χνοάοντα ἰούλους A.R. 2.779, cf. Opp. C. 4.347; of the down itself, χνοάοντες ἴουλοι the bloom of the first down, A.R. 2.43; ἔτι χνοάοντος ἰούλου δευόμενος IG 14.1362.1 (Rome); of fruit, σίκυον χνοάοντα a gourd with the bloom on it, v.l. for χλοάοντα (ap. Sch. Ar., Suid.) in AP 6.102 (Phil.): metaph., fresh, χνοόωσαν χάριν ὄμβρου Tryph. 343.

χνοάω, poet. statt χνοάζω ; χνοάοντες ἴουλοι, der sprossende Flaum, das erste Milchhaar, Ap.Rh. 2.43 ; im sing. Ep.adesp. 695a (APP 306); σίκυον χνοάοντα Philp. 20 (VI.102). Auch Luc. Bacch. 2.

χνοάω, like χνοάζω only in pres.

• of youths, Theocr., Luc.: of the down on the cheeks, to appear, Anth.