ψαιστόν

ψαιστόν, τό, gew. plur. τὰ ψαιστά, sc. ἄλφιτα, πέμματα od. πόπανα, geschrotene Gerste, Gerstenmehl, bes. ein davon bereiteter, mit Oel und Honig angemachter Opferkuchen, vgl. Schol. Il. 1.449 ; Timaeus erkl. τῶν σπλάγχνων κεκομμένων εἰς λεπτὰ μετὰ ἄρτου ἀπαρχαί τινες ; οὐδʼ ἂν εἷς θύσειεν … οὐ βοῦν ἄν, οὐχὶ ψαιστόν Ar. Plut. 138, vgl. 1115 ; Gaetul. 3 (VI.190), im plur.; ψαιστῶν θυσία Cornel. Long. 1 (VI.191), ψαιστὰ βαλὼν παρὰ ξοάνῳ Ep.adesp. 203 (APP 283), meist von armen Leuten dargebracht ; vgl. noch Ath. 672 ψαιστὰ αὐτῷ ποιήσαντες. – Eigtl. neutr. von ψαιστός.