ἀΐσθω

ἀΐσθω, (ἄημι) Ep. Verb,

• breathe out, θυμὸν ἄϊσθε he was giving up the ghost, Il. 20.403, cf. 16.468.

ἀΐσθω, Hom. zweimal, Il. 20.403 αὐτὰρ ὁ θυμὸν ἄϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος – ἃς ἄρα τόν γʼ ἐρυγόντα λέπʼ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ ; 16.468 ὁ δʼ ἔβραχε θυμὸν ἀΐσθων, κὰδ δʼ ἔπεσʼ ἐν κονίῃσι μακών, ἀπὸ δʼ ἔπτατο θυμός. Hiernach kann θυμὸν ἄϊσθε nicht heißen = er hauchte die Seele aus, wie Einige erklären. Man vgl. vielmehr 15.252 ἐφάμην νέκυας καὶ δῶμʼ Ἀίδαο ἤματι τῷδʼ ἴξεσθαι, ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ, wo Aristonic. Scholl. ἡ διπλῆ, ὅτι ἄϊον ἀντὶ τοῦ ἐπῃσθόμην, τοῦτο δέ ἐστι τῆς ψυχῆς μοῦ ἥψατο. καὶ ἐν ἄλλοις (11.532) »τοὶ δὲ πληγῆς ἀΐοντες« ἐπαισθόμενοι τῆς πληγῆς. Also ἀΐσθω = αἴσθω, act. zu αἴσθομαι, αἰσθάνομαι ; θυμὸν ἄϊσθε = er fühlte sein Leben, durch die Verwundung, d.h. er zuckte zusammen, im innersten Leben getroffen. Apoll. Lex.Hom. 16.16 ἀΐσθων αἰσθόμενος· » ὁ δʼ ἀνέβραχε θυμὸν ἀΐσθων«. – Opp. H. 5.311.

ἀΐσθω

[cf. ἄημι, ἀΐω2.]

To breathe or gasp out: θυμόν Il. 16.468, Il. 20.403.

ἀΐσθω ἄημι

• to breathe out, like ἀποπνέω, θυμὸν ἄϊσθε he was giving up the ghost, Il.