αἴσιος

I

1 medido, equivalente, justo ὀδελοῦ δέ οἱ αἴσιος ὁλκή Nic.Th.93, αἰσία ἐμβολή Iust.Edict.13.4.

2 favorable, de buen augurio, feliz ὁδοιπόρος Il.24.376, κράτος A.A.104, σκοπός S.OC 34, τύχῃ Hp.l.c., ἡμέρα E.Io 421, compar. κατὰ τὴν αἰσιωτέραν ὥραν App.Syr.58, γενέθλια POxy.2480.18, 242, 244 (VI d.C.), βρωμμάλια POxy.2480.37 (VI d.C.), γάμος PMasp.6ue.114 (VI d.C.), como epít. de Posidón en Delos ID 1581.4, 1902.3 (ambas II a.C.)

• esp. de signos agoreros ὄρνιχες Pi.l.c., βροντά Pi.P.4.23, cf. S.OT 52, Theoc.17.72, D.C.58.5.7, Nonn.D.33.352, Call.Lau.Pall.123, αἰσίῳ σίττῃ Call.Fr.191.56, ἀετὸς ἐπιπτόμενος αἴ. X.Cyr.2.4.19, τέρας A.R.4.295

• favorable, benévolo ἄνεμος App.Mith.29, αἴσιος ἐμ φιλότητι IUrb.Rom.1351.3 (III d.C.), ἀπόκρισις PGiss.57.6 (VI/VII d.C.), ἡ αἰσία ὑμῶν ὑπερφυΐα PMasp.7.4 (VI d.C.), ὑμετέρα αἰσία εὐαρχία PMasp.3.7 (VI d.C.), ἀκοή PMasp.295.3.34 (VI d.C.)

• subst. (ὅταν) μήθ' ὅλως τι τῶν αἰσίων τελῆται cuando en general no se lleva a cabo nada de lo que supone un buen agüero Luc.Pseudol.12.

3 auténtico, veraz como palabra mágica, n. de una de las Ἐφέσια γράμματα: δηλοῖ ... «αἴσιον» δὲ ἀληθές Hsch.s.u. Ἐφέσια γράμματα, plu. αἴσια Clem.Al.Strom.5.8.45.

II adv. -ως con buenos augurios ἐλθεῖν E.Io 410, αἰσίως ἐπιφανέντας Timae.149, πα[ρ]ίναι αἰ. εἰς τὸ ἱερόν Sokolowski 3.139 (Lindos II d.C.).
•Cf. αἶσα.